Ռազմիկ Գրիգորյան․ «Քաղաքն արթնացել է՝ մարդիկ չկան»․ պատմվածք

  Նոր էր արթնացել, պատուհանից տեսավ ծիրանենու ուսին ժպտացող ծաղիկները: Հագավ շորերը, ձեռքով անվասայլակը մոտեցրեց անկողնուն, նստեց անվասայլակի վրա և մոտեցավ պատուհանին: Վարագույրը հետ քաշեց, բացեց պատուհանը: Արևն ու քաղաքը արթնացել էին՝ մարդիկ չկային: Փողոցները դատարկ էին, մայթերը հանգիստ շունչ էին քաշում, այգիները կարծես ազատագրվել էին ծխախոտի ծխից ու մնացորդներից: Կանգառի նստարանին նստած էր մուրացիկ …

Ռազմիկ Գրիգորյան․ «Հեքիաթը սովորեցնում է նաև համբերատար լինել, խորհել, երկար մտածել, մինչ որոշում կայացնելը»․ զրույց

  Հեքիաթը միակ ժանրն է, որը լսողության մեջ փոխակերպվելու և վերափոխելու հատկություն ունի: Օրինակ, երբ մայրը հեքիաթ է կարդում երեխայի համար, երեխայի լսողության մեջ մոր ձայնին միախառնված հեքիաթը շարական է դառնում, այն դադարում է բառ, պատկեր կամ գործողություն լինել, և դառնում է մեղեդի… Ինձ համար հեքիաթը տատիս ձեռքի կոնֆետի կամ խնձորի համն ունի: Ամեն անգամ …

Ռազմիկ Գրիգորյան․ Նամակներ

  ՆԱՄԱԿ 16   Ուշ է դեպի երազը գնալու համար: Չեմ ուզում արթնացնել քեզ, որովհետև երազը բարձի աղմուկն է դառնում երբեմն: Քանի երազ է քարացել փափուկ բարձիդ մեջ քունդ չխանգարելու համար, և քանի քարացած երազում ես դու կանաչել մայիսյան վարդի պես: Երբ փակում ես աչքերդ, իմ տեսողությունը ապրում է քո հայացքի թափանցիկ հատակագծի առջև՝ իբրև …

Ռազմիկ Գրիգորյան․ «Մեղեդի»․ պատմվածք

      Առաջին օրերին, երբ ինչ-որ մեկը գալիս էր նրանից դուդուկ գնելու և տալիս էր նրա անունը, ես չէի կարողանում զսպել ծիծաղս: Կախում էի գլուխս, պտտվում էի՝ մեջքով դեպի մարդիկ, կամ արագ դուրս էի գալիս սենյակից, որ Վարոսը դա չնկատեր: Ամեն անգամ, երբ նա սկսում էր խոսել դուդուկի մասին, պատմում էր, թե ինչ փայտով …

Ռազմիկ Գրիգորյան․ «Ի վերջո Սերը»․ պատմվածք

                          Նա ամեն օր վաղ էր արթնանում և Աստծո հետ դուրս էր գալիս փողոց, որ փակեր «հավատացյալների ճամփան», որպեսզի նրանք շրջվեին դեպի լույսը: Մարդիկ միշտ իրեն էին տրորում, որովհետև Աստծուն չէին տեսնում և առաջ էին շարժվում հազարավոր վերքեր թողնելով ճանապարհին, որոնցից ամեն մեկը …

Ռազմիկ Գրիգորյան․ «Ապրիլ»․ պատմվածք

  – Հորս զոհվելուց հետո մայրս թոնրի մեջ լավաշ չթխեց այլևս: – Ինչո՞ւ: – Միշտ առաջին լավաշը հայրս էր ուտում: Հենց թոնրատանը նա պանիրը փաթաթում էր լավաշի մեջ, վերցնում էր օղու բաժակը, խմում էր մորս կենացը և ուտում էր հացը: Նա ամեն անգամ ասում էր շնորհակալություն, որ մայրս սիրել է իրեն, և մայրս ամեն անգամ …

Ռազմիկ Գրիգորյան․ «Աղջկան, ով եկել է»․ նամակներ

  ՆԱՄԱԿ 1   Ես գիտեմ, թե որքան հեռու են իմ խոսքերը քո սրտից, ոչ մի բառ չի անցնում սրտիդ միջով, և չես հավատում: Մարդիկ բոլորը լույս են փնտրում (կամ գոնե փորձում են խոսել այդ մասին), սակայն երբ հայտնվում են լույսի մեջ, չեն հավատում, չեն գիտակցում, թողնում են պահը ու երբեմն հեռանում են իրենք իրենցից․․․ …

Ռազմիկ Գրիգորյան․ «Լռության լուսանցք»․ բանաստեղծական շարք

Աչքերիդ կապույտ հասկերի մեջ բողբոջում է տեսողությունս, անունդ անձրևում է գարնան կանաչ թարթիչներին, մատներս լույսի երակներ են փնտրում ափիդ մեջ… * Գիշերվա սև կաթսայի մեջ լույսը իր մնացորդն է թողել աստղերի տեսքով, քաղաքը տրոփում է անձրևի սրտում… * Հայացքս գետն ընկել և վազում է դեպի գարուն, ծառն արթնանում է արմատի մեջ.․․ * Լեռները կծկվել են …