Նելլի Ռումել․ «Պարականոն»․ բանաստեղծական շարք

  Երբ ագռավները մի օր պատմեցին՝ որքա՜ն է տերը սիրում արարել, քանի անգամ է լույսը խավարից, ջուրը ցամաքից զատել, շունչ տվել, ու էլի-էլի՝ նոյերը վկա, հենց աղավնին է կիսախեղդ ծառից կյանքի ճյուղ պոկել ու հույս ետ բերել. իմ արմատակտուր ալբիցիան ծաղկեց՝ ծիածանների վարդագույն հագած։   *   Աղավնիներն ինձ մի օր պատմեցին, որքան է տերը …