Զավեն Բեկյան․ «Պոլիփեմոսի տիրույթը»․ պոեզիա

  ՕՖԵԼՅԱ     Մի ջրշուշան է օրորվում ջրի հարթության վրա՝ Ոգու պես ներհուն։ Իր պսակը ցող-մրմունջով է լի Չպսակվածի – և սուգ է պահում․․․   Դողում է՝ ասես անամոքելի՝ Սահմանազատման այրող տենդի մեջ ։- Եվ զույգ կապույտի՝ ջուր ու երկնքի միջև մոլորված սպասում է խեղճ․․․   Ջրերի վրա Քայլո՜ղ, ում ներբանն, ախ, դեռ չհպված՝ …

Զավեն Բեկյան․ «Աստվածուհի Թետիս»․ բանաստեղծություններ

                      Այս գիշեր ամենախոշոր լուսինն էր, ո՞վ տեսավ; Կախվել էր երկնքից հսկա մեղրահացի պես – ու հմայված հայացքս բզզալով երկա՜ր պտտվեց իր շուրջբոլոր․․․   Մեղրահացի պես էր և բոլորյալ սպեղանու։ Եվ տաք, լույծ սաթի պես էր —  և ծորում էր իր՝ ասես ստինքից՝ սաթբերունի սեր։ …