Աշոտ Ստեփանյան․ «Սպիտակ մահ»․ էսսե

  Ես աստվածավախ չեմ ու չեմ էլ եղել, բայց այս պատմությունը գրում եմ այն պատճառով, որ կատուներին տեսնում եմ սատկած մատուռների կողքին։ Շներին տեսնում եմ մորթվելուց՝ աղիք, ուղեղ շաղ տված ձյան վրա։ Տեսնում եմ կապուտակ ամպերը, որ իջնում են կենդանիների մարմիններին ու ձնեկենդանի նմանվում։ Ձյունը մաքրում է, կեղտը հավաքում ու դառնում ինչ-որ գազան՝ աղիքներից ու …

Աշոտ Ստեփանյան․ «Ստվերոտ պատեր»․ էսսե

  Մենք նստած ենք այս դատարկ ամառանոցի կիսաստվեր սենյակում: Կատուները անցնում են կապկպված մարմինների վրայով. սարսուռ, ձեռք, աչք, սենյակը փոքրանում է: Ո՞ւր ես: Էստեղ եմ: Կիսագնդիդ մեջ, աչքերիդ ներսում, կիսասրտիդ թմբկաթաղանթում: Կատուները անցնում-դառնում են, պատերի վրա գլուխկոնծի տալիս, ընկնում ոտքիդ: Ես: Ես չկամ: Դու եկար: Կիսաստվեր, աղմուկ, մլավոց, մեկ, երկու, Pink Floyd: Մատներ` անցնում են …