Անտոնիո Մաչադո․ «Բանաստեղծական արվեստ»․ պոեզիա

  Դիմանկար      Մանկությունը իմ հիշատակներ է այգուց Սևիլյան,  լուսաշող պուրակ, որտեղ կիտրոնի ծառն է կանաչում.  ջահելությունս՝ շուրջ քսան տարի հողում Կաստիլյան.  պատմությունն է իմ՝ դրվագներ, որոնք հիշել չեմ ուզում:   Ես սրտակեր չեմ, ո՛չ Մանյարա[1] եմ, ո՛չ իսկ Բրադոմին[2] — հագուստիս անփույթ վիճակի մասին դուք գիտեք արդեն — իմ սիրտը սակայն խոցվել է …

Անտոնիո Մաչադո․ «Միայնություններ»․ բանաստեղծական շարք

II Շատ ճամփաներ եմ անցել , Բացել եմ շատ ուղիներ; հարյուր ծովում եմ նավարկել և հարյուր անգամ ափ ելել: Ամենուր տեսել եմ տխրության քարավաններ, եսասեր ու մռայլ, Հարբեցողներին` սև ստվերով… և պեդանտներին, որ նայում են, լռում ու իմաստուն իրենց կարծում, որովհետև չեն խմում գինին պանդոկների. վատ մարդիկ, որ քայլում են ու հողի գարշաբույրն է փչում …