Հայ արդի գրողներ Հայ արդի պոեզիա Պոեզիա Պոեզիա

Հովհաննես Գրիգորյան. «Երգեր առանց երաժշտության» գրքից․ բանաստեղծություններ

Նամակը, որը քեզ երբեք չի հասնելու Ամեն ինչ բաժանված է արդեն, և աստղերը, և արևը, և լուսինը: Ես գլխահակ եմ գալիս քեզ մոտ, ես ամաչում եմ սարսափելի, որովհետև ոչինչ չունեմ քեզ նվիրելու, որովհետև ամեն ինչ բաժանված է ու նվիրված: Իսկ ես քեզ հիշում եմ ամենուրեք, և այնպես պարզ եմ հիշում, ինչպես որ անունդ եմ հիշում …

Հայ արդի գրողներ Հայ արդի պոեզիա Պոեզիա Պոեզիա

Հովհաննես Գրիգորյան. «Երբեք չմեռնես — ահա թե ինչ կասեմ քեզ գրքից»․ բանաստեղծություններ

Կիրակի Ու թեև կիրակի է, բայց ինձ դժվար թե հաջողվի երկար մնալ անկողնում, որովհետև ուղիղ ութն անց երեսունին ճնճղուկները կտցահարում են պատուհանիս ապակին, հասկացնելով, որ իրենց ամենևին չի հետաքրքրում աշխատանքային օր է, թե՞ հանգստյան — ժամանակն է և պետք է հացի փշրանքներ լցնել պատուհանի գոգին ամեն Աստծու օրվա պես… Ճիշտ ժամը իննին ինձ ոտի է …

Հայ արդի գրողներ Հայ արդի պոեզիա Պոեզիա Պոեզիա

Հովհաննես Գրիգորյան. «Գիշերահավասար» գրքից․ բանաստեղծություններ

Նոր տողից Ծնվել եմ առավոտյան շուտ, Գյումրվա մի աղքատիկ առավոտ: Ինձ հետ ծնված քույրս մահացել է մի քանի ժամ հետո, երբ օգոստոսի արևը վաղուց արդեն դուրս էր եկել և անտարբեր նայում էր մեր մոլորված ընտանիքին, որը մեկ խնդում և մեկ լալիս էր սրտակեղեք: Հիմա մեր տանը ոչ ոք չի հիշում նրան, քրոջս, որին ի՜նչ էին …

Արտասահմանյան պոեզիա Թարգմանություն Պոեզիա Պոեզիա

Շառլ Ազնավուր. բանաստեղծություններ

Ինքնակենսագրություն Աչքերս բացել, տեսել եմ մեր տան ողորմելի ու հին կահկարասին. Դա Լատինական թաղամասում էր, Մսյո-լե-Պրենս փողոցի վրա, Իմ շրջապատում դերասաններ ու երգիչներ կային, Այդ մարդիկ չքնաղ, աննման էին, ապրում էին լոկ երազանքներով, Խոսում էին զուտ ռուսերեն ու հայերեն լեզվով: Հայրս երգում էր օպերետներում, Ես նրա ձայնին նախանձում եմ դեռ, Մայրիկս այնտեղ մի սուբրետուհու դեր …

Հայ արդի գրողներ Հայ արդի պոեզիա Պոեզիա Պոեզիա

Հրաչյա Սարուխան. բանաստեղծություններ

Մելամաղձոտ քաղաք Արևդ՝ նվազ, Անձրևներդ՝ հորդ… Անհայտ մի նավազ, Անանուն նավորդ՝ Գնացկան ջուր եմ Անձրևներիդ պես, Այսինքն – Հյուր եմ, Անհասցե լուր եմ, Չգիտեմ՝ ուր եմ Հեռանում այսպես… Չե՞մ տարբերակում Ներկա ու անցյալ, Աչքերս եմ փակում Որպես մահացյալ – Եվ նո՜ւյնն եմ դարձյալ՝ Անհայտ մի նավազ, Անանուն նավորդ… Եվ այս աշխարհից Դուրս են տանում ինձ …

Հայ արդի գրողներ Հայ արդի պոեզիա Պոեզիա Պոեզիա

Հրաչյա Սարուխան․«Աստծո առավոտ»․ բանաստեղծություններ

Փետրվար Իրիկնանում է։ Երկնի ծառերից հատ-հատ թափվում են պտուղները ձյան։ Իզուր է արդեն… Դռները գոցի՚ր։ Սիրելիներդ անդարձ հեռացան։ Ահա՛ օրերիդ տուփը խունացած. Պադ պատկերներին համբույր տուր անձայն. Բա՛ց թող հուշերիդ աղավնիներին՝ Թ՛ող կտցահարեն պտուղները ձյան։ * Կրկնվող տողեր Ձյունը վհատ էր, քամին՝ անուրախ, Երբ ամաչեցի տխուր ծնկներից,— Եվ այդ ապրումը այնքա՜ն էր թիրախ, Որ խոցոտվելով …

Արտասահմանյան պոեզիա Թարգմանություն Պոեզիա Պոեզիա

Ալիսիա Կիրակոսյան. բանաստեղծություններ

Սահեք Սպասումիս խոռոչների միջով: Խլե՛ք, Տարեք ինձնից Իմ մենավոր ու որբ Երազների ռիթմը: Բազմապատկեք քաղցս: Ես, որ ահա այսօր Առանց կրունկների կոշիկներ եմ հագել, Առավել եմ մոտիկ բարձրությանը: Հասկանում եմ այսօր, Որ շրջագիծը մեծ Կսեղմվի հանկարծ, Ու հղության պես Կվերածվի կետի, Եվ այնտեղ ծնունդ կառնեն ատոմները: Այդ խելահեղ խղճի ընդերքի մեջ Սերը կցանկանա փոխվել կյանքի… …

Հայ արդի գրողներ Հայ արդի պոեզիա Պոեզիա Պոեզիա

Հրաչյա Բեյլերյան. բանաստեղծություններ

Խոհ Անձրև կա աշնան կոպերում խոնավ. Եղյամ է դրել մշուշը լուսնին: Կեցության ծովում մարմինները` նավ – Լողում են` թե երբ ով ուր կհասնի: Օտար մի ձայն է հորդում անցյալից. Գուցե անցյա՞լն է այդ ձայնից հորդում: Մենք ազատում ենք անցյալը բառից – Հուշերն ապրում են լուսնի ոլորտում: Հասունանում են պտուղներն այդպես, Չեն ուզում մնալ ճյուղերին գերի:- …

Հայ արդի պոեզիա Պոեզիա Պոեզիա

Աշոտ Ավդալյան. բանաստեղծությունների ընտրանի

Այս էլ քանի դար ես հեռանում եմ հայրական տնից, Այս էլ քանի դար ես ետ եմ դառնում ու չեմ հասնում տուն, Դեղնած խոտերը էլ չեն սպասում երկնքի դարձին, Խաղաղված ժայռեր, որոնք նման են իմ հոր շիրիմին: Դատարկ փողոցներ, ինչքան էլ նայես՝ դատարկ կմնան, Խարխուլ տնակներ, որ բախտի նման էլ չեն նորոգվի, Եվ սպասումը այնքան պատրույգներ …

Հայ արդի գրողներ Հայ արդի պոեզիա Պոեզիա Պոեզիա

Աշոտ Ավդալյան․ «Ինքնադիմանկար» շարքից․ բանաստեղծություններ

Հիմա, այս պաղ իրիկնային զավեշտի մեջ երբ երկնքով անցնում ես դու, երբ երկրով անցնում եմ ես` փոշի ցանող տագնապահար ամպի նման, ինձ թվում է- ցավի փոքրիկ զարդանկար կա իմ ձեռքում, և այն պարզած շրջանցում եմ դեմք ու արկած, ու գնում եմ, որ ճաշակեմ մի պատմություն` թե երկնքով գնում ես դու, թե երկրով գնում եմ ես։ …