Վահագն Ամիրջանյան․ «Մահահոտ սեր»․ շարք

  Ես քեզ նայում եմ աչքերի խորքում մահացած դիակների նման, ու իմ մտահորիզոնում գարշելի, փտած մարմնահոտ է գալիս, այդ դու ես նեխել սրտումս, այդ դու ես մեռել հոգուս մեջ, բայց ես շարունակում եմ քո հետ խաղալ նույն կոմեդիան, թե աշխարհում, որտեղ դու ես, այնտեղ նաև ես եմ:   *   Ու ես կարող եմ հիմա …

Ռոզա Աուսլենդեր․ «Դու ձայնն ես»․ պոեզիա

  Գարուն     Ակացիայի բույրով սահում է գարունը զարմանքիդ մեջ   Ժամանակն ասում է ես հազարկանաչ եմ ու ծաղկում եմ շատ գույների մեջ   Արևը կանչում է ծիծաղով բաշխում եմ ձեզ կրկին ջերմություն ու փայլ   Հողի շունչն եմ ես շշնջում է օդը   Յասամանը բուրում է մեզ թարմ     *   Մենություն …

Շարմաղ Հարությունյան․ «Ցուրտ լռություն»․ բանաստեղծական շարք

    Ցուրտ լռություն է շուրթերիդ կարմիր ձյուների վրա, ու մրսում են մերկ բառերն անշապիկ… Հեգ լռությունդ խաչաձևվվում է անտարբերության սնամեջ բնին, ու ցավախեժը ծորում է խորքից անկեղև սրտի…   Եվ արևելյան մի թախծոտ քամի մատներն է քսում քո սրտից կախված լարերին վինի. դու արտասվում ես` զմրուխտ աչքերիդ ցոլքերը դեղին փռելով ցավի շեկ հորիզոնին…   …

Ռայներ Մարիա Ռիլկե․ «Վարդերը»․ բանաստեղծական շարք

                          I   Դյութում է մեզ հավիտյան թարմությունը քո պերճ, ո՜վ երջանիկդ վարդ, քանզի ներփակ՝ ննջում ես ինքդ քո մեջ, հանգստանում՝ թերթերիդ մեջ ընկղմված:   Ամբողջի մեջ արթնացած՝ միջուկն է քո լուռ ննջում, մինչդեռ շուրթեր անհաշիվ նրբավար մի հպումով սրտիկին են քո դիպչում, …

Զավեն Բեկյան․ «Աստվածուհի Թետիս»․ բանաստեղծություններ

                      Այս գիշեր ամենախոշոր լուսինն էր, ո՞վ տեսավ; Կախվել էր երկնքից հսկա մեղրահացի պես – ու հմայված հայացքս բզզալով երկա՜ր պտտվեց իր շուրջբոլոր․․․   Մեղրահացի պես էր և բոլորյալ սպեղանու։ Եվ տաք, լույծ սաթի պես էր —  և ծորում էր իր՝ ասես ստինքից՝ սաթբերունի սեր։ …

Սմբատ Բաղդասարով․ ‹‹Ցորենի մեջ թողած երգ››․ պոեզիա

                                Մայրս նման է հասարակ արևի. նայես, գնաս տուն և ապրես։     *   Ուրբաթ օրը մահիկի հետ ջերմ ես վարվել։ Կողով է շուլալվել կեռասին. կգրեի ամպերին քեզ համար։ Պիտի այսօր երազ տեսնեմ, որ մաշկիդ վրայով եգիպտացորեն եմ արտահանում …

Ֆերնանդու Պեսոա․ բանաստեղծություններ

  Սոնետ Ա.     Գրում ենք մենք, թե խոսում, կամ դիտում կողքից, Աննկատ ենք միշտ, քանզի գոյը մեր ներհուն       Կարելի չէ ներմուծել գրքի մեջ, խոսքի:         Մեր հոգին դուրս է մեզնից՝ անսահման հեռու:   Որքան էլ մեծ զորությամբ մեր մտքերն օժտենք,   Որ մեր հոգին դառնալով՝ այն ի հայտ բերի,  Տարանջատ են, անհաղորդ սրտերը մեր դեռ: …

Ֆեդերիկո Գարսիա Լորկա․ պոեզիա

                    Ձոն Սալվադոր Դալիին     Մի վարդ բարձրուղեշ՝ քո երազների պարտեզում բացված: Կոփանված անիվ՝ համաձուլվածքում մաքուր պողպատի:  Լեռը մերկացած գաղջ մառախուղից տպավորապաշտ​​: Եվ գորշությունը՝ պատվարն իր զիջող ամենավերջին:   Նոր նկարիչներն արվեստանոցում իրենց սպիտակ ամուլ ծաղիկն են կտրում արմատից քառակուսաձև:  Սենի ջրերում սառցազանգվածն է մարմարաճերմակ …

Ստեյն Ստեյնար․ «Ժամանակ և ջուր»․ պոեզիա

                        Շրջանից դուրս     Ես քայլում եմ շրջանի մեջ առկա ամեն ինչի շուրջ: Եվ շրջանի ներսում աշխարհն է քո:   Իմ ստվերը ընկավ մի պահ պատուհանի ապակուն:   Ես քայլում եմ շրջանի մեջ առկա ամեն ինչի շուրջ: Եվ շրջանից անդին աշխարհն է իմ: …

Հրայր Խաչատրյան․ «Սև բլյուզ»․ պոեզիա

      О, Всевышний, Ты захотел меня сотворить поэтом, и теперь время пришло мне представить отчет. Сердце мое полно благодарности, хоть я познал несчастья этой профессии. Չեսլավ Միլոշ     Սալմա     Եթե լինեիր իսպանուհի, քո աչքերը այդքան տխուր երևի թե չլինեին, Որովհետև տաք արյունդ այնտեղ հասկացված կլիներ սիրուն կերպով, Անխտիր կսիրեին քեզ …