Աննա Ախմատովա․ «Երկու բանաստեղծություն»

  Խորհրդավոր ու նոր ես դու միշտ, Հլու եմ դառնում քեզ օրըստօրե, Բայց սերը քո, իմ դաժա՛ն ընկեր, Փորձություն է՝ երկաթե ու հրե։ Արգելում ես երգել ու ժպտալ, Իսկ աղոթել վաղուց ես արգելել, Միայն թե չբաժանվեմ քեզնից, Մնացածը կարող եմ և ներել։ Այդպես՝ երկրին, երկնքին օտար Ապրում եմ ու չեմ երգում էլ ես, Դժոխքի մոտ …

Մարտինա Գյուլնազարյան․ «Մեր մաշկն արդեն ճաքապատ է»․ պոեզիա

  Գրաֆիկներս հապճեպ են գծված, Երազանքներս՝ ինչպես պատահի, Օրվա մեջ ժամեր ավելացնելու, Եղածից գլուխ չհանելու լաբիրինթոս… Իմ երազները տարբեր են քոնից, Երազումս վագրը լուսին է ուտում, Իսկ լուսնի ճիչը հասնում է Մարսին… Զամբյուղը սահում է տատի ձեռքից, Անուշ խնձորներ են հոլաձև պտտվում… Ոզնին անտարբեր անցնում է մոտից, Երազիս ոզնին մրգեր չի ուտում։ Ծաղրածուի քթին մեղու …

Զավեն Բեկյան․ «Պանթեոն»․ պոեզիա

    ԱՂԱՑՆԵՐ   Երբ սկսվել էր մեծ հունձքն ու կալսումը անեզրական անդաստանների և արտերի անծայրածիր – երբ ոլոռը թռչում էր ձախ, ժիր ցորյանը՝ աջ – շեշտակի ու նպատակասլաց։ Երկու՜նքն էր — և քառսուն հրեշտակ՝ ճերմակաբոց զգեստներով՝ ասես ալրաթաթախ ջրաղացպաններ, երկանք էին պտտում,- և աստղախառն հոսում էր անկաշկանդ ալյուրը տերունական, որ թխվի աստվածային հացը՝ Բանը …

Վիլո Մաթոսյան․ «Կարմիր պատ»․ բանաստեղծական շարք

  Ես Տոլստոյի նման երկար գրել չեմ կարողանա, որովհետև վաղը նորից պատերազմ կսկսվի․․․ Ուզում եմ գրել խաղաղության մասին,  բայց վախենում եմ   գիրքս կիսատ մնա․․․    Շատ բաներ կան, որ վեր են իմ ուժերից, Բայց ես ինձ ներքևում եմ գտել․․․     Ես երբեք ջրերի վրա քայլել չեմ կարողանա, բայց կարող եմ լողալ հողի մեջ, երկնքից ձուկ բռնել չեմ կարող, բայց կարող եմ հողից հաց քաղել, ես չեմ կարող հիվանդներին բժշկել,  բայց կարող եմ կիսել ցավը․․․    Իմ հերը երկրի վրա ինձ սովորեցրել է  Վրեժ լուծել՝ ձախ այտիս ապտակելու համար. սովորեցրել է երկնքից ոչ մի հրաշքի չսպասել,    բացի անձրևից. հերս ինձ սովորեցրել է պատ շարել,   …

Նելլի Ռումել․ «Պարականոն»․ բանաստեղծական շարք

  Երբ ագռավները մի օր պատմեցին՝ որքա՜ն է տերը սիրում արարել, քանի անգամ է լույսը խավարից, ջուրը ցամաքից զատել, շունչ տվել, ու էլի-էլի՝ նոյերը վկա, հենց աղավնին է կիսախեղդ ծառից կյանքի ճյուղ պոկել ու հույս ետ բերել. իմ արմատակտուր ալբիցիան ծաղկեց՝ ծիածանների վարդագույն հագած։   *   Աղավնիներն ինձ մի օր պատմեցին, որքան է տերը …

Օվսաննա Քալանթարյան․ «Կորսված դրախտի ճամփան»․ բանաստեղծություններ

Լեռները փակել են ճամփան, Լեռներդ զուգել են ճամփադ , Կախարդի՛ր դու նրանց, կախարդի՛ր․․․ Խեղդել ես քո մեջ հազար հուզում, Ե՛վ քուն , և՛ անքնություն, Ե՛վ դավ , և՛ տխուր փրկություն։ — Խախտի՛ր լռությունդ, Արազ․․․ Սիրտս կդողա, կճչա՛ կարոտից․ Տա՛ր վրդովված խաղաղությունս, Տա՛ր չքնաղ երկիր Նաիրի՜։ Կրողներին՝ Գոհա՜ր ցողերի բուրմունքը, Ծաղիկներին՝ Խոնա՜վ դաշտերի նիրհը, Ճամփաներին՝ Դրախտը կորսված։ Տա՛ր, բացի՛ ր, փռիր հոգիս խոնարհ, սիրտս խռով։ Բռնկված է կանաչ բոցով ափերդ, ի՛մ գետ Արազ․․․ Կրակված է կարոտս գգվող ջրերիդ, ի՛մ գետ Արազ․․․ Անթափանց մութը պատել է քաղաքը, Ու անլուռ մրմունջը հեծեծում է հոգումս, Ճչա՛, խելա՜ռ , սիրտ մաշող տխրությամբ։ Ե՛ս ․․․Ե՜ս ․․․ էլի ե՜ս Կգամ մի օր, Կխոնարհվեմ խաչքարերիդ Ու կխոսեմ զգույշ, Դարերիդ հետ զգո՜ւյշ ։ Մի բուռ հող ափերիս մեջ կառնեմ Ու կքայլեմ՝ բռունցք արած, Երկար, շա՜տ երկար․․․ Ճամփաներով դրախտի կորսված։   * Երկինքը իջել վշտի ծովի մեջ, Բախվում է լուռ ջրերին արցունքի, Վերքի միջից կանչում է Մի Երգ հայկական. Մի սարի աղջի՜կ՝ Պաղ ջուրը բուռն առած, Թռչում է փոթորկին հակառակ․․․ Ծարավ է, Բաց են սրտի վշտերը  բոլոր, Թռիչքը սառեց ու քարացավ երկնքում, Ճիչը խլացրեց ձայնը տիեզերքի. « ․․․Վա՜յ, դլե յամա՜ն, Կարոտ մնացի ․․․»․․․ Չքնաղ ԵՐԿԻՐՍ… Լռեց ամենը. Փոթորկում, Փրփրում է միտքը, և լռությունը, Ու պահ տալիս Ծովի  կանաչին Հոգու  զգացումները արնագույն․․․ Խոնարհվում է անմահ հոգին …

Անահիտ Մխիթարյան․ «Իմ հայրենիքը շարունակվում է»․ բանաստեղծական շարք

  սա Գրինթաունը չէ,  բայց այստեղ գինու խատուտիկներ են ծաղկում ամեն օր     *   Ձորի գետն էր թռչում թափով,  գնում էինք երեքով,  չգիտեինք ինչ էր պատմում տատս՝ այդպես երգելով,  ձորը լիքն էր կակաչներով,  գետը՝ հսկա քարերով,  անցնում  էինք մյուս ափը՝ մեկս մյուսից բռնելով,  կտրում,  ձևում,  չափում էինք ժամանակը հին ձևով,  ես ու քույրս՝ …

Լուիզ Գլուքը՝ 2020 թվականի Նոբելյան մրցանակակիր՝ գրականության ասպարեզում․ «Վայրի հիրիկ» գրքից․ պոեզիա

  Այնտեղ՝ իմ տառապանքների վերջում, Դուռ կար։ Լսիր ինձ․ այն, ինչ կոչվում է մահ, Հիշում եմ։ Բարձունքում աղմկոտ է, Կեչիների ճյուղերի թափահարում։   Հետո՝ դատարկություն։ Լույսի սկավառակը Առկայծեց երաշտավոր հողի վրա։ Ողջ մնալ այդքան սարսափելիորեն՝ Զգալով ինքդ քեզ Թաղված կավահողում։ Բայց սա էլ անցավ․ այն, ինչից վախենում ես, Հոգի լինել ի զորու չէ, Խոսել, կտրուկ …

Էդիթ Սյոդերգրան․ «Երկիրն այն, որ չկա»․ պոեզիա

  Իմ հոգին     Իմ հոգին կարող է փոխանցել և չիմանալ ճշմարտությունը իմ հոգին կարող է միայն լալ ու ծիծաղել և ձեռքերը ծալել, իմ հոգին չի կարող հիշել և պաշտպանել իմ հոգին չի կարող դիտարկել և հաստատել: Երեխա ժամանակ ես տեսա օվկիանոսը. այն կապույտ էր պատանության տարիներին ինձ մի ծաղիկ հանդիպեց. այն կարմիր էր …

Ռազմիկ Գրիգորյան․ «Դեպի երկինք»․ պոեզիա

  ՀԱՅՐՍ ՈՒ ՄԱՅՐՍ   Ես նստած եմ քարին, արևից լույսի առասպել է կաթում ձեռքիս լավաշին, հողի հոտ է գալիս կուլ տվածս ամեն պատառից…   Հայրս ու մայրս մաքրում են արտը քարերից և ազատագրում՝ Աստծո տեսողությունը…   Հայրս ու մայրս ինձանից թաքուն շալակում են մանկությանս քարերը, որ  չտեսնեմ…     *   Օրերս հոսում են …