Ռազմիկ Գրիգորյան․ «Քաղաքն արթնացել է՝ մարդիկ չկան»․ պատմվածք

  Նոր էր արթնացել, պատուհանից տեսավ ծիրանենու ուսին ժպտացող ծաղիկները: Հագավ շորերը, ձեռքով անվասայլակը մոտեցրեց անկողնուն, նստեց անվասայլակի վրա և մոտեցավ պատուհանին: Վարագույրը հետ քաշեց, բացեց պատուհանը: Արևն ու քաղաքը արթնացել էին՝ մարդիկ չկային: Փողոցները դատարկ էին, մայթերը հանգիստ շունչ էին քաշում, այգիները կարծես ազատագրվել էին ծխախոտի ծխից ու մնացորդներից: Կանգառի նստարանին նստած էր մուրացիկ …

Թերեզա Ամրյան․ «Մեկուսացած լույսը»․ պատմվածք

  2020 թվականի մայիսի 3-ն է։ Երկար ժամանակ տնից դուրս չեմ եկել, մեկուսացել եմ ընկերներից, հարևաններից, աշխարհից, մեկուսացել և թաքնվել եմ պսակաձև ժահրից․ պսակաձև ժահրը շատերին է վախեցրել: Այս տարի գարունն էլ անձայն եկավ, արդեն գնում է․ պսակաձև ժահրը դեռ աղմկում է և չի ուզում հեռանալ։ Ուսանողներիս հետ կապվում և դասավանդում եմ տնից՝ համացանցի միջոցով։ …

Ալբերտո Մորավիա. «Arrivederci!». պատմվածք

  Հռոմեական պատմվածքներ   Պորտոլոնգոնեն հինավուրց ամրոց է՝ ծովի վրա կախված ապառաժի գագաթին: Այն օրը, երբ հեռացա, հարավ-արևմտյան ուժգին քամի էր, որը մարդու շունչ էր կտրում, իսկ արեգակն էլ աչք էր կուրացնում ավլած-սրբած երկնքում: Չգիտեմ այդ քամու և արևի պատճառով էր, թե ազատության հուզմունքից, ինձ տարօրինակ կերպով բթացած էի զգում:                                            Երբ անցա բակով …

Հերմինե Ավագյան․ «Ծովը միշտ շառաչում է»․ պատմվածք

  Նա վազում էր ծովի ափով, և նրան փոքր-ինչ ուրախացնում էր, որ իրենից բացի ոչ ոք չկա ափին: Ծովը հայացքով կանչում էր արևին, և արևը չէր փորձում ընդդիմանալ. արևին դուր էր գալիս պարտվել ծովին, որովհետեւ ծովը երբեք նրան կուլ չէր տալիս, ծովը միայն գրկում էր նրան, փաղաքշում էր  ալիքներով, ջրի կաթիլներ ցողում վառվող դեմքին, իսկ …

Ադի Ալյեն․ «Քսանմեկ ու կես ձմեռ»․ պատմվածք

  Լուսաբացն իր առաջին շողերը տարածել էր նեղլիկ միջանցքի հատակին, ուր ստվեր էին գցել երկու կանացի ուրվագծեր: Հիվանդասենյակներից մեկի առջև թղթապանակը ձեռքին կանգնել էր՝ կարճահասակ, երեսի ամբողջ տրամագծով մեկ ցցված այտոսկրերով և աղեղի պես ձգված շուրթերով բուժքույրը: — Փաստաթղթերն արդեն պատրաստ են: Մինչև կեսօր պալատը պետք է հանձնել: — Իսկ անձնական իրերը… — Աղբաման: Նկուղային …

Պոլ Վալերի․ «Հրեշտակը»․ պատմվածք

  Հ­րեշ­տա­կի տես­քով մե­կը նստած էր շատր­վա­նի քա­րա­կոփ շուր­թին: Ն­րա հա­յաց­քը սուզ­վել էր ջրե­րի մեջ, և նա տես­նում էր իր Մարդ­կա­յին կեր­պա­րան­քը՝ ար­ցուն­քա­կա­լած աչ­քե­րով, նա հույժ սքան­չա­ցած էր մերկ ա­լիք­նե­րի մեջ ան­սահ­մա­նո­րեն տխրա­մած այդ զո­հի անս­պա­սե­լի հայտ­նութ­յամբ: Կամ ե­թե կու­զեք, կար Մար­դու տես­քով մի Տխ­րութ­յուն, որն ան­պա­ճույճ ու պարզ­կա երկն­քի ներ­քո չէր գտնում կո­չումն իր …

Թիմ Օ’Բրայըն․ «Ուղևորություն դեպի Դաշտ»․ պատմվածք

  Պատերազմից քսան տարի անց, ես վերադարձա Վիետնամ՝ դստերս՝ Քեթլենի հետ: Մենք այցելեցինք Կայովայի մահվան վայրը, այն տեղը, ուր նա անհետացել էր կեղտի ու ջրի մեջ․ պատերազմը նրան ընկղմեց խորքը, երբ դաշտը ցաքուցրիվ եղավ օդում, և հիմա ես փնտրում էի ներողամտության, գթության, հանդուրժողականության նշաններ, կամ նման որևէ նշույլներ, որոնք կարող էր հայցել այս երկիրը: Այստեղ …

Սաթե Հովակիմյան․ «Վզակապով օրեր»․ պատմվածք

                                          Քաղաքը մեծ է, քաղաքը գրկաբաց է: Քաղաքում անվերջ տեղացող անձրևի անթիվ կաթիլները, մարդիկ ու շները միշտ միայնակ են ու միշտ անբաժան… Ինչպես միշտ անձրև էր տեղում, ինչպես միշտ Նատան տրտնջում էր, որ անձրևից հոգնել …

Բըրնարդ Մելըմուդ․ «Որդիս մարդասպան է»․ պատմվածք

                          Նա արթնանում է՝ զգալով, որ հայրը նախասրահում է, ականջ է դնում: Ականջ է դնում,  երբ  որդին խոր քուն է մտնում: Ականջ է դնում,  երբ  վեր է կենում ու շոշափելով որոնում տաբատը: Կոշիկները չի հագնում: Չի գնում խոհանոց՝ ուտելու: Նայում է հայելուն կիսախուփ …

Զոզ Հովսեփյան․ ‹‹Դեղին երջանկություն››․ պատմվածք

  Մայրամուտն այրվում էր հորիզոնում: Անկյանք տերևները անտրտունջ ընկնում էին ճյուղերից՝ հանձնվելով աշնան բերած անխուսափելի վախճանին: Զբոսայգու արահետները լի էին գունազարդ տերևներով, որոնք անխնա կոտրատվում էին մարդկանց փութկոտ ներբանների տակ: Մեղմ քամին արշավում էր բոլոր ուղղություններով՝ փնտրելով անգթորեն հոգեվարքող հուշերը: Նոյեմբերը հասնում էր վախճանին, ծառերը մերկությունից դողում էին և սառնություն արտաշնչում: Զբոսայգու նստարաններից մեկին նստած …