Լուիզ Գլուքը՝ 2020 թվականի Նոբելյան մրցանակակիր՝ գրականության ասպարեզում․ «Վայրի հիրիկ» գրքից․ պոեզիա

  Այնտեղ՝ իմ տառապանքների վերջում, Դուռ կար։ Լսիր ինձ․ այն, ինչ կոչվում է մահ, Հիշում եմ։ Բարձունքում աղմկոտ է, Կեչիների ճյուղերի թափահարում։   Հետո՝ դատարկություն։ Լույսի սկավառակը Առկայծեց երաշտավոր հողի վրա։ Ողջ մնալ այդքան սարսափելիորեն՝ Զգալով ինքդ քեզ Թաղված կավահողում։ Բայց սա էլ անցավ․ այն, ինչից վախենում ես, Հոգի լինել ի զորու չէ, Խոսել, կտրուկ …

Յասունարի Կավաբատա․ «Սիրային ինքնասպանություն». կարճ պատմվածք

  Ամուսնուց նամակ ստացավ։ Դադարել էր սիրել նրան և լքել։ Առաջին նամակն էր՝ երկու տարվա ընթացքում։ Հեռավոր քաղաքից։ «Մի՛ տուր աղջնակին ռեզինե գնդակը։ Ես լսում եմ, թե ինչպես է նա զարկում այն հատակին։ Այդ ձայնից իմ սիրտն էլ է զարկում»։ Մայրը խլեց դստեր գնդակը։ Նա ինը տարեկան էր։ Հետո ամուսնուց ևս մեկ նամակ ստացավ։ Այն …

Գրացիա Դելեդդա․ «Ցուրտը»․ պատմվածք

  — Ուր — որ է ձյուն կտեղա, — գուշակեց ջահել աղախինը, նայելով սպիտակ երկնքին, — գոնե անձրևակալ վերցրու, Մաուրեդդու… —  Անձրևակա՞լ, — երիտասարդ տերը սկսեց  ծիծաղել: Անձրևակալ կրելը նրա համար թուլության, համարյա թե վախկոտության նշան էր: —  Տեսնում ես, որ ձյուն է գալու, ինչու՞ ես մեկնում այս եղանակին, —  նորից սկսեց պարմանուհին, կրքոտ ու …