Սերգեյ Բոդրովի նամակը կնոջը

  Սվետլանային   Ես չգիտեմ՝ ինչպես են մահանում մարդիկ։ Մենք տեսնում ենք դա, բայց ինքներս չենք մեռնում։ Իսկ երբ մեռնում ենք, դա տեսնում է ուրիշ մեկը։ Կան բաներ, որ պետք չէ իմանալ, որոնց մասին պետք չէ մտածել, դրանց մասին ոչ ոք ոչինչ չգիտի։ Գիտես, կյանքումս առաջին անգամ ուզում եմ իմ տունն ունենալ։ Հոգ տանել այդ …

Վյաչեսլավ Պրախ․ «Գրառումներ առանց ձեռագրի»․ նամակներ

  հատված «Այրի՛ր ինձ, թող վառվեն տառերը, էջերը։ Եվ աչքերն արցունքոտվեն ծխից, որով կլցնեմ ես քո թոքերը։ Ներշնչիր վերջին անգամ, ինչպես առաջինը։ Ապա  այրիր և քեզ։ Քո Վ․ (94-ի նոյեմբեր)»։  Մեզ կկոչեին սիրեկաններ գուցե, թեև մենք ինքներս նախընտրում էինք մեզ անվանել կիսասերներ։ Մարդիկ՝ առանց անցյալի և ապագայի, ներկայի գերիներ։ Եթե ինչ-որ մեկն հարցներ՝ ճի՞շտ է …

Ռազմիկ Գրիգորյան․ Նամակներ

  ՆԱՄԱԿ 16   Ուշ է դեպի երազը գնալու համար: Չեմ ուզում արթնացնել քեզ, որովհետև երազը բարձի աղմուկն է դառնում երբեմն: Քանի երազ է քարացել փափուկ բարձիդ մեջ քունդ չխանգարելու համար, և քանի քարացած երազում ես դու կանաչել մայիսյան վարդի պես: Երբ փակում ես աչքերդ, իմ տեսողությունը ապրում է քո հայացքի թափանցիկ հատակագծի առջև՝ իբրև …

Բորիս Վիան․ Նամակներ «Բարձրագույն ատյաններին»

  ՆԱՄԱԿ ԹԻՎ 1   ԲԱՑ ՆԱՄԱԿ պա­րոն Պոլ Ֆա­բե­րին   Հար­գե­լի պա­րոն, Դուք մե­ծա­գույն տեն­չան­քով եք վառ­վել ար­դիա­կա­նութ­յան լու­սար­ձա­կի ճա­ռա­գայթ­նե­րը բևե­ռե­լու մի շատ պարզ և­ ան­հա­վակ­նոտ եր­գի վրա: Դա­սա­լի­քը, ո­րը դուք լսել եք ձայ­նասփ­յու­ռով և­ ո­րի հե­ղի­նա­կը ես եմ: Դուք հակ­ված եք ե­ղել մտա­ծե­լու, որ խոսքն այս­տեղ վե­րա­բե­րում էր անց­յա­լի, ներ­կա­յի և­ ա­պա­գա­յի բո­լոր …

Գյուստավ Ֆլոբեր․ նամակներ

  Էռնեստ Շևալյեին, 6 սեպտեմբերի, 1842թ.   Կարդում եմ Ռոնսարի, Ռաբլեի, Հորացիոսի գործերը1, բայց քիչ-քիչ և երբեմն-երբեմն, այնպես, կարծես կոնֆետ եմ վայելում: Գրեթե բոլորի համար գրական սնունդ են թերթերը, պատմությունը կամ փիլիսոփայությունը, ճիշտ այնպես, ինչպես մեծահարուստները ամեն օր ուտում են տապակած կարտոֆիլ, տավարի խաշած միս, լոբի, կոտլետներ հորթի մսից՝ ջրելով դրանք խնձորի հյութով, գինով կամ …

Դավիթ Սամվելյան․ «ՎԻ-ՎԱ»․ նամակ

  Երբևէ մտածե՞լ ես, որ  հանդիպումը մեկի հետ, ում այսօր տեսար՝ գուցե վերջինն էր… Եվ պարտադիր չէ, որ նա հեռանա կյանքից կամ էլ այն տեղերից, որտեղ սովոր էիր նրան տեսնել: Հնարավոր է՝  նա այլևս նույնը չլինի: Չլինի այնպիսին, ինչպիսին դու գիտեիր նրան: Հրաժեշտից ինչ-որ ժամանակ հետո միշտ էլ ափսոսանք զգում ես: Այդժամ հիշում ես  ժպիտը, …

Ռազմիկ Գրիգորյան․ «Աղջկան, ով եկել է»․ նամակներ

  ՆԱՄԱԿ 1   Ես գիտեմ, թե որքան հեռու են իմ խոսքերը քո սրտից, ոչ մի բառ չի անցնում սրտիդ միջով, և չես հավատում: Մարդիկ բոլորը լույս են փնտրում (կամ գոնե փորձում են խոսել այդ մասին), սակայն երբ հայտնվում են լույսի մեջ, չեն հավատում, չեն գիտակցում, թողնում են պահը ու երբեմն հեռանում են իրենք իրենցից․․․ …

Գայանե Փայտյան․ «Ծալված ստվեր» գրքից

Չորանոցում Մեզ մոտ ծխախոտ չէին աճեցնում, այսինքն տեղ էլ չկար:Տեղ չկար, դրա համար ես էլ փոքր ծնվեցի, դպրոցում շարքի վերջում էի կանգնում, հիմա բոյով եմ, բայց խառն եմ կանգնում: Ծխախոտ աճեցնում էին հորեղբորս գյուղում։ Գլուխս ետ թեքելով գնում եմ, ինձ համար հետևություններ անում: Անցյալում մարդը եղել է փայլեցրած, յուղած աշխատանքային սարքավորում: Ամառները լինում էր, որ …

«Օրիա» ցեղի հնդկացի առաջնորդի նամակը․ հատված «Հրավեր» գրքից

«Ինձ համար միևնույն է դու ինչպես ես ապրուստ վաստակում։ Ես ուզում եմ իմանալ ինչի՞ց կարող է սիրտդ ցավել: Դու ուժ գտնու՞մ ես քո մեջ երազել, որ իրականություն դառնան քո ամենատենչ ցանկությունները։ Ինձ համար միևնույն է քանի տարեկան ես դու: Ես ուզում եմ իմանալ` դու կկարողանա՞ս համարձակվել՝ լինել ծիծաղելի հանուն սիրո, հանուն քո երազանքների, հանուն արկածների, …

Լիվինգսթոն Լարնեդ. «Հոր զղջումը». նամակ

  «Բոլոր մեծահասակները առաջ երեխա են եղել, միայն թե նրանցից քչերն են այդ բանը հիշում»: Ա․ Էքզյուպերի   Լսի՛ր, տղա՛ս: Ես արտասանում եմ այս բառերը, երբ դու քնած ես. քո փոքրիկ ձեռքը դրված է այտիդ տակ, իսկ շիկահեր գանգուր մազերդ կպել են խոնավ ճակատիդ: Ես ծածուկ մտա քո սենյակ: Մի քանի րոպե առաջ, երբ նստած …