Տեր Վիրապ քահանա Ղազարյան․ «Հեքիաթը մեզ սովորեցնում է հետոյի լավ ավարտի արվեստը»․ հոգևոր զրույց

  Ինձ համար հեքիաթը մի տարածություն է, որի մեջ մտնելով ամբողջ մարմինդ ու միտքդ հանգստություն է գտնում, հեռանում են հոգսերը, վերանում են բացասական զգացումները, մաքրվում է միտքդ, խաղաղվում է հոգիդ, էությունդ գեղեցիկ իներցիա է հավաքում ու այդպես հարատև մի երանություն…Դա այն տարածությունն է, որը կարողանում է մարդուն տեղափոխել, կլանել ու սնել՝ հեռուն տանող քաղցր ապրումներով, …

Անտոն Բալանչիվաձե. «Երբ աշխարհն արտաքինից աղքատանում է, դա ներքինի արտացոլումն է». հոգևոր զրույց

                  Ես Անտոն Բալանչիվաձեն եմ․․․   Լույսի ճանապարհին մարդը գիտակցում է, որ լույսը արևի զոհաբերությունն է, որի շնորհիվ աշխարհը զարգանում է: Յուրաքանչյուր անհատի առանձին դերը աներևակայելի մեծ է: Դուք չեք կարող մտածել հայրենիքի, ժողովրդի առաքելության, արդարության և այլնի մասին առանց այդ առանձնահատուկ մարդկանց, առանձնահատուկ ծանոթությունների, նրանց հետ …

Նարե Վարուժանի․ «Աստծո աչքերը»․ հոգևոր զրույց

Մարդկային պատմության մեջ երբեք չի եղել միաստվածություն։ Զուր եք ձեր անեզերք հոգին կաշառում թղթերին մեռած համոզմունքներին։ Ամենքիս մեջ մի Աստված է ապրում, և մեր ներսի Աստված ոչ մի կետում չի կրկնում մեկ ուրիշի Աստծուն։ Որքան մարդ է ապրում մոլորակի վրա՝  հավատացյալ, թե անհավատ, այնքան Աստված կա, անգամ այդքան «Աստծո բնավորություն»։ Որովհետև մեր Աստված կրում է …

Գոհար Մնացականյան․ «Շատ հաճախ փոքր քաղաքներում արվեստասեր մարդիկ չունեն մշակութային ժամանցի վայրեր»․ զրույց

  «Բոհեմ» արվեստանոց-թեյարանի ստեղծման նախապատմությունը․․․   «Բոհեմ»-ի նախատիպը մեր ընկերական նեղ շրջանակի հավաքներն էին, որոնք կարող էին տեղի ունենալ, օրինակ՝ իմ արվեստանոցում։ Մենք հավաքվում էինք, հետաքրքիր գաղափարներ առաջարկում, քննարկում և հասկացանք, որ կարող ենք այս ձևաչափը դարձնել ավելի բաց և ներառել առավել լայն շրջանակ։ Ստեղծվեց «Բոհեմը» բացելու գաղափարը, որն այսօր նաև սպասարկում է իրականացնում և …

Ռոզի Ավետիսովա․ «Մեր ժամանակի մարդը շատ խոցելի է»․ զրույց

  Առաջին ժամադրությունն արվեստի հետ․․․   -Արվեստի հետ իմ առաջին ժամադրությունը տեղի է ունեցել երևի թե դեռ այն ժամանակ, երբ անգամ ծնված չեմ եղել։ Հայրս երգիչ-երաժիշտ է, և, կարելի է ասել, որ արվեստի հանդեպ հագեցած զգացողությունները ոչ այնքան ձեռքբերովի, որքան ժառանգական բնույթ ունեն, թեպետ պայմանները և ժամանակը նպաստել են, որ այն ինչ ի ծնե է …

Վիկտոր Խանյան․ «Երբ աղոթում է վրձինը, լսվում են տիեզերական ձայները»․ զրույց

  ․․․ Ու փոխվեց ամեն բան․․․   Վոլգոգրադից Երևան վերադառնալով՝ ես մերձեցա արվեստին։ Գեղանկարչությունը դարձավ ինձ համար ազատության երկինք, ուր թռիչքներս անսանձ էին։ Դա է պատճառը, որ շատ հաճախ ես կիրառում եմ տարբեր, միախառնված տեխնիկաներ՝ պեղելով իմ ներսում նոր երկինք։ Ավանգարդն ու մոդեռնիզմն էլ կարելի է ձուլել իրար և ստանալ անկանխատեսելի բան, եթե խնամքով պահպանել …

Էլմիրա Նավասարդյան․ «Երևանյան աղմուկներում ես որոնում եմ մանկությանս ձայները․․․»․ հոգևոր զրույց

  Երբ սիրում ես․․․   Երբ սիրում ես, անկախ այն բանից՝ կյանքն ես սիրում, արևը, բնությունը, թե մարդուն, և, ի վերջո, արվեստը, ասես միաձուլվում ես ինքդ քեզ հետ, քո հոգու, ներքին լույսի հետ, ներդաշնակվում ես սեփական անձիդ հետ։ Երբ սիրում ես, հոգիդ ասես շնչում է, դառնում անեզր, ուզում ես գրկել աշխարհը։ Եվ, ի վերջո, այդ …

Կարինե Ջանջուղազյան․«Սերը ծածկում է ամենամեծ մեղքերը, ամենամեծ մեղքը սեր չունենալն է»․ հոգևոր զրույց

  Ծնվել եմ․․․   Ես ծնվել եմ Ախթալայում, շատ համեստ հանքագործի ընտանիքում ու գիտեմ համեստության արժեքը։ Տեսել եմ պարզ մարդկանց ու աշխարհայացքս ձևավորվել է՝ գնահատելով պարզությունը, որն ակունքների ակունքն է։ Իմ մանկությունն անցել է հանքերում, ես անպատմելի սիրում էի հանքերն ու հավաքում էի փայլփլուն քարեր՝ ամեն անգամ երևակայելով, թե գանձերի որոնումներ եմ իրականցնում։ Այնուհետև Ստեփանավանում՝ …

Հերիքնազ Խաչիկյան․ «Հայաստանում ծնվող կուռմադդումների հեքիաթը»․ հարցազրույց

  Եթե սիրում ես քո մոլորակը ու ներդաշնակ ես բնության հետ, ուրեմն մարդ ես` ԱՐարող մարդ, որը տեսնում և զգում է բնության բոլոր գույներն ու վերարտադրում իր ստեղծագործություններում: Մի անգամ որոշեցի հեքիաթ գրել, չստացվեց, բայց հաջողվեց ստեղծել իմ իրական հեքիաթը, որը շատ վաղուց է ծնվել: Դա Հայաստանում ծնվող կուռմադդումների հեքիաթն է, որոնցից էլ ծնվեցին իմ …

Արամազդ Պետրոսյան․ «Ես գույնի մեջ մեղեդի եմ լսում»․ հոգևոր զրույց

  Գարնան ծաղկունքի նման գունեղ, բուրավետ ու հեքիաթային էր ինձ համար հորս արվեստանոցը, որը կախարդական ազդեցություն էր թողել մանկական հիշողությանս մեջ։ Սպիտակ կտավը, ասես ծաղկած ծիրանենի, փուլ առ փուլ խորություն էր ստանում, տրամադրություն ստեղծում եվ ավարտին հասնում՝ իբրև արդեն աշնան հասունացած բերք․ մետամորֆոզ, որ տեղի էր ունենում քո աչքի առաջ։ Գույն ու գծով, ստեղծած կերպարներով …