Մարտինա Գյուլնազարյան․ «Մեր մաշկն արդեն ճաքապատ է»․ պոեզիա

  Գրաֆիկներս հապճեպ են գծված, Երազանքներս՝ ինչպես պատահի, Օրվա մեջ ժամեր ավելացնելու, Եղածից գլուխ չհանելու լաբիրինթոս… Իմ երազները տարբեր են քոնից, Երազումս վագրը լուսին է ուտում, Իսկ լուսնի ճիչը հասնում է Մարսին… Զամբյուղը սահում է տատի ձեռքից, Անուշ խնձորներ են հոլաձև պտտվում… Ոզնին անտարբեր անցնում է մոտից, Երազիս ոզնին մրգեր չի ուտում։ Ծաղրածուի քթին մեղու …

Զավեն Բեկյան․ «Պանթեոն»․ պոեզիա

    ԱՂԱՑՆԵՐ   Երբ սկսվել էր մեծ հունձքն ու կալսումը անեզրական անդաստանների և արտերի անծայրածիր – երբ ոլոռը թռչում էր ձախ, ժիր ցորյանը՝ աջ – շեշտակի ու նպատակասլաց։ Երկու՜նքն էր — և քառսուն հրեշտակ՝ ճերմակաբոց զգեստներով՝ ասես ալրաթաթախ ջրաղացպաններ, երկանք էին պտտում,- և աստղախառն հոսում էր անկաշկանդ ալյուրը տերունական, որ թխվի աստվածային հացը՝ Բանը …

Վիլո Մաթոսյան․ «Կարմիր պատ»․ բանաստեղծական շարք

  Ես Տոլստոյի նման երկար գրել չեմ կարողանա, որովհետև վաղը նորից պատերազմ կսկսվի․․․ Ուզում եմ գրել խաղաղության մասին,  բայց վախենում եմ   գիրքս կիսատ մնա․․․    Շատ բաներ կան, որ վեր են իմ ուժերից, Բայց ես ինձ ներքևում եմ գտել․․․     Ես երբեք ջրերի վրա քայլել չեմ կարողանա, բայց կարող եմ լողալ հողի մեջ, երկնքից ձուկ բռնել չեմ կարող, բայց կարող եմ հողից հաց քաղել, ես չեմ կարող հիվանդներին բժշկել,  բայց կարող եմ կիսել ցավը․․․    Իմ հերը երկրի վրա ինձ սովորեցրել է  Վրեժ լուծել՝ ձախ այտիս ապտակելու համար. սովորեցրել է երկնքից ոչ մի հրաշքի չսպասել,    բացի անձրևից. հերս ինձ սովորեցրել է պատ շարել,   …

Նելլի Ռումել․ «Պարականոն»․ բանաստեղծական շարք

  Երբ ագռավները մի օր պատմեցին՝ որքա՜ն է տերը սիրում արարել, քանի անգամ է լույսը խավարից, ջուրը ցամաքից զատել, շունչ տվել, ու էլի-էլի՝ նոյերը վկա, հենց աղավնին է կիսախեղդ ծառից կյանքի ճյուղ պոկել ու հույս ետ բերել. իմ արմատակտուր ալբիցիան ծաղկեց՝ ծիածանների վարդագույն հագած։   *   Աղավնիներն ինձ մի օր պատմեցին, որքան է տերը …

Օվսաննա Քալանթարյան․ «Կորսված դրախտի ճամփան»․ բանաստեղծություններ

Լեռները փակել են ճամփան, Լեռներդ զուգել են ճամփադ , Կախարդի՛ր դու նրանց, կախարդի՛ր․․․ Խեղդել ես քո մեջ հազար հուզում, Ե՛վ քուն , և՛ անքնություն, Ե՛վ դավ , և՛ տխուր փրկություն։ — Խախտի՛ր լռությունդ, Արազ․․․ Սիրտս կդողա, կճչա՛ կարոտից․ Տա՛ր վրդովված խաղաղությունս, Տա՛ր չքնաղ երկիր Նաիրի՜։ Կրողներին՝ Գոհա՜ր ցողերի բուրմունքը, Ծաղիկներին՝ Խոնա՜վ դաշտերի նիրհը, Ճամփաներին՝ Դրախտը կորսված։ Տա՛ր, բացի՛ ր, փռիր հոգիս խոնարհ, սիրտս խռով։ Բռնկված է կանաչ բոցով ափերդ, ի՛մ գետ Արազ․․․ Կրակված է կարոտս գգվող ջրերիդ, ի՛մ գետ Արազ․․․ Անթափանց մութը պատել է քաղաքը, Ու անլուռ մրմունջը հեծեծում է հոգումս, Ճչա՛, խելա՜ռ , սիրտ մաշող տխրությամբ։ Ե՛ս ․․․Ե՜ս ․․․ էլի ե՜ս Կգամ մի օր, Կխոնարհվեմ խաչքարերիդ Ու կխոսեմ զգույշ, Դարերիդ հետ զգո՜ւյշ ։ Մի բուռ հող ափերիս մեջ կառնեմ Ու կքայլեմ՝ բռունցք արած, Երկար, շա՜տ երկար․․․ Ճամփաներով դրախտի կորսված։   * Երկինքը իջել վշտի ծովի մեջ, Բախվում է լուռ ջրերին արցունքի, Վերքի միջից կանչում է Մի Երգ հայկական. Մի սարի աղջի՜կ՝ Պաղ ջուրը բուռն առած, Թռչում է փոթորկին հակառակ․․․ Ծարավ է, Բաց են սրտի վշտերը  բոլոր, Թռիչքը սառեց ու քարացավ երկնքում, Ճիչը խլացրեց ձայնը տիեզերքի. « ․․․Վա՜յ, դլե յամա՜ն, Կարոտ մնացի ․․․»․․․ Չքնաղ ԵՐԿԻՐՍ… Լռեց ամենը. Փոթորկում, Փրփրում է միտքը, և լռությունը, Ու պահ տալիս Ծովի  կանաչին Հոգու  զգացումները արնագույն․․․ Խոնարհվում է անմահ հոգին …

Անահիտ Մխիթարյան․ «Իմ հայրենիքը շարունակվում է»․ բանաստեղծական շարք

  սա Գրինթաունը չէ,  բայց այստեղ գինու խատուտիկներ են ծաղկում ամեն օր     *   Ձորի գետն էր թռչում թափով,  գնում էինք երեքով,  չգիտեինք ինչ էր պատմում տատս՝ այդպես երգելով,  ձորը լիքն էր կակաչներով,  գետը՝ հսկա քարերով,  անցնում  էինք մյուս ափը՝ մեկս մյուսից բռնելով,  կտրում,  ձևում,  չափում էինք ժամանակը հին ձևով,  ես ու քույրս՝ …

Ռազմիկ Գրիգորյան․ «Դեպի երկինք»․ պոեզիա

  ՀԱՅՐՍ ՈՒ ՄԱՅՐՍ   Ես նստած եմ քարին, արևից լույսի առասպել է կաթում ձեռքիս լավաշին, հողի հոտ է գալիս կուլ տվածս ամեն պատառից…   Հայրս ու մայրս մաքրում են արտը քարերից և ազատագրում՝ Աստծո տեսողությունը…   Հայրս ու մայրս ինձանից թաքուն շալակում են մանկությանս քարերը, որ  չտեսնեմ…     *   Օրերս հոսում են …

Սլավիկ Չիլոյան․ «Մենք մարդ ենք եղել»․ պոեզիա

    Զավեշտ Դավիթ Հովհաննեսին     Խոսում էինք աղջիկներից․ սկսվեց կյանքից․ կինո, թատրոն, վերջն հանգում էր նկարներին, երբ Աղվանը մեջ մտավ, թե մեր գյուղում մի չաղ կնիկ կար, մեծ հետույքով, լիքը կրծքով, մի երկուսի քաշին կլիներ, շատ լավն էր, հե․ բայց շան տղի գելերը  ոնց էին կերել, որ թողել էին ոսկորները։     * …

Զավեն Բեկյան․ «Պոլիփեմոսի տիրույթը»․ պոեզիա

  ՕՖԵԼՅԱ     Մի ջրշուշան է օրորվում ջրի հարթության վրա՝ Ոգու պես ներհուն։ Իր պսակը ցող-մրմունջով է լի Չպսակվածի – և սուգ է պահում․․․   Դողում է՝ ասես անամոքելի՝ Սահմանազատման այրող տենդի մեջ ։- Եվ զույգ կապույտի՝ ջուր ու երկնքի միջև մոլորված սպասում է խեղճ․․․   Ջրերի վրա Քայլո՜ղ, ում ներբանն, ախ, դեռ չհպված՝ …

Արթուր Հայրապետյան․ «Լույս եմ աղոթում»․ բանաստեղծություն

  Ես խոստովանել եմ ճշմարտությունը՝ լացել, Այս է իմ խոստովանությունը` Քաոս, ճենճություն, աղակատանք, խաբկանք, ծուլություն, գորշ, եղկելի, Դատարկ իմացականության առաջ անզոր, Շուրջդ` չարորակ, փոքրոգու առաջ անկատար… Ու սրանք գեր են` չարչրկված, անգույն, գաճաճ, վեհերոտ, Ու առանց աղոթք… Իսկ ես շատ փոքր։ Ու սրանց առաջ դժնատես, Ընկել եմ հեղձուկի նման, Լույս եմ աղոթում…   Ես ինչպե՞ս …