Ռուբեն Հովսեփյան․ «Ես ձեր հիշողությունն եմ»․ պատմվածք

  Ինքն իրենից առաջ ընկած ամառը նորելուկ հունիսը դարձրել էր օգոստոս, մարդկանց խաբել, թե բանջարանոցում, մի երեոսով հպված հողին, տրաքտրաքում է սրսուռ ձմերուկը, որի հյութը եթե լցվի ներսդ, իսկ թաց կճեպը որպես թասակ նստի գլխիդ, ապա էլ ինչ օգոստոս ու շոգ, Աստծո ծոցում քեզ զգա ու չրթիր, չրթիր կարմիր կորիզները մինչև իջնի փորիդ տռուզը: Այնինչ …

Մարտինա Գյուլնազարյան․ «Մեր մաշկն արդեն ճաքապատ է»․ պոեզիա

  Գրաֆիկներս հապճեպ են գծված, Երազանքներս՝ ինչպես պատահի, Օրվա մեջ ժամեր ավելացնելու, Եղածից գլուխ չհանելու լաբիրինթոս… Իմ երազները տարբեր են քոնից, Երազումս վագրը լուսին է ուտում, Իսկ լուսնի ճիչը հասնում է Մարսին… Զամբյուղը սահում է տատի ձեռքից, Անուշ խնձորներ են հոլաձև պտտվում… Ոզնին անտարբեր անցնում է մոտից, Երազիս ոզնին մրգեր չի ուտում։ Ծաղրածուի քթին մեղու …

Արսեն Ամատունի․ «Երևան 2084»․ ֆանտաստիկ վիպակ

  Մաս 1 Անահիտ   Առավոտյան Անահիտն արթնացավ ազանի ձայնից։ Չնայած արդեն սովորական է դարձել այս ձայնը , մեկ է, ինչ-որ բան նրա ներսում չէր ընդունում մոլլայի ողբանվագ երգը։ Ինչևէ, այսօր նա շատ անելիքներ ունի, պետք է վեր կենալ, դպրոցում նա պետք է մասնակցի «Սեր եւ միություն» բեմադրությանը։    Մտնելով խոհանոց, Անահիտը տեսավ տատիկին՝ իր …

Օֆելի Դալաքյան․ «Երբ հասկացավ»․ պատմվածք

  Երբ հասկացավ, որ քաղաքի խեղդուկ օդը կանգնել է կոկորդին, և ամառային միօրինակ կյանքը, մեղմ ասած, ձանձրացնում է, վերցրեց մի քանի շոր, դրեց կտորե պայուսակի մեջ (այդ պայուսակն ինքն էր կարել․ ձեռքի շնորհքով աղջիկ էր), ձեռքն առավ իր փոքրիկ կակտուսն ու առաջին ավտոբուսով մեկնեց գյուղ՝ նոր հետաքրքրությանը հագուրդ տալու։ Քանի որ երեսունի շեմը հատել էր, …

Զավեն Բեկյան․ «Պանթեոն»․ պոեզիա

    ԱՂԱՑՆԵՐ   Երբ սկսվել էր մեծ հունձքն ու կալսումը անեզրական անդաստանների և արտերի անծայրածիր – երբ ոլոռը թռչում էր ձախ, ժիր ցորյանը՝ աջ – շեշտակի ու նպատակասլաց։ Երկու՜նքն էր — և քառսուն հրեշտակ՝ ճերմակաբոց զգեստներով՝ ասես ալրաթաթախ ջրաղացպաններ, երկանք էին պտտում,- և աստղախառն հոսում էր անկաշկանդ ալյուրը տերունական, որ թխվի աստվածային հացը՝ Բանը …

Վիլո Մաթոսյան․ «Կարմիր պատ»․ բանաստեղծական շարք

  Ես Տոլստոյի նման երկար գրել չեմ կարողանա, որովհետև վաղը նորից պատերազմ կսկսվի․․․ Ուզում եմ գրել խաղաղության մասին,  բայց վախենում եմ   գիրքս կիսատ մնա․․․    Շատ բաներ կան, որ վեր են իմ ուժերից, Բայց ես ինձ ներքևում եմ գտել․․․     Ես երբեք ջրերի վրա քայլել չեմ կարողանա, բայց կարող եմ լողալ հողի մեջ, երկնքից ձուկ բռնել չեմ կարող, բայց կարող եմ հողից հաց քաղել, ես չեմ կարող հիվանդներին բժշկել,  բայց կարող եմ կիսել ցավը․․․    Իմ հերը երկրի վրա ինձ սովորեցրել է  Վրեժ լուծել՝ ձախ այտիս ապտակելու համար. սովորեցրել է երկնքից ոչ մի հրաշքի չսպասել,    բացի անձրևից. հերս ինձ սովորեցրել է պատ շարել,   …

Կարինա Շիկանյան․ «Շնչուղին»․ կարճ պատմվածք

  Մարդն ընտրել է՝ շնորհակալ լինել տերևներին ու ոգելից խմիչքին. տերևներին թթվածնի համար, իսկ ոգելից խմիչքին` թթվածինն իմաստավորելու համար: «Վայրկյանի ադապտացիան»     Հինգ ամիս է անցել այն օրվանից, որ ինձ խեղդված են համարում: Ես այլևս չէի շնչում ոչ իմ, ոչ էլ նրա փոխարեն: Դա պատահել էր ձմռան առաջին օրը. մի շարֆ էր, որի բույրը …

Հերմինե Ավագյան․ «Այնտեղ ապրում է հիշողությունը»․ էսսե

  Արևածագը եկավ, հավաքվեց մեր գյուղի հայտնի բլրին, բայց սա ուրիշ արևածագ էր, արևը դալուկ աղջկա տեսք ուներ, ով ուզում էր խոսել, պատմել հույզերը, բայց չէր կարողանում․ լեզուն կապ էր ընկել, բառերը մնացել էին ներսում: Նա իմ կյանքում երբևէ հանդիպած ամենատխուր աղջիկն էր: Ես ուզում էի, որ նա ժպտար առաջվա պես, բայց նա նայեց ուղիղ …

Նելլի Ռումել․ «Պարականոն»․ բանաստեղծական շարք

  Երբ ագռավները մի օր պատմեցին՝ որքա՜ն է տերը սիրում արարել, քանի անգամ է լույսը խավարից, ջուրը ցամաքից զատել, շունչ տվել, ու էլի-էլի՝ նոյերը վկա, հենց աղավնին է կիսախեղդ ծառից կյանքի ճյուղ պոկել ու հույս ետ բերել. իմ արմատակտուր ալբիցիան ծաղկեց՝ ծիածանների վարդագույն հագած։   *   Աղավնիներն ինձ մի օր պատմեցին, որքան է տերը …

Օվսաննա Քալանթարյան․ «Կորսված դրախտի ճամփան»․ բանաստեղծություններ

Լեռները փակել են ճամփան, Լեռներդ զուգել են ճամփադ , Կախարդի՛ր դու նրանց, կախարդի՛ր․․․ Խեղդել ես քո մեջ հազար հուզում, Ե՛վ քուն , և՛ անքնություն, Ե՛վ դավ , և՛ տխուր փրկություն։ — Խախտի՛ր լռությունդ, Արազ․․․ Սիրտս կդողա, կճչա՛ կարոտից․ Տա՛ր վրդովված խաղաղությունս, Տա՛ր չքնաղ երկիր Նաիրի՜։ Կրողներին՝ Գոհա՜ր ցողերի բուրմունքը, Ծաղիկներին՝ Խոնա՜վ դաշտերի նիրհը, Ճամփաներին՝ Դրախտը կորսված։ Տա՛ր, բացի՛ ր, փռիր հոգիս խոնարհ, սիրտս խռով։ Բռնկված է կանաչ բոցով ափերդ, ի՛մ գետ Արազ․․․ Կրակված է կարոտս գգվող ջրերիդ, ի՛մ գետ Արազ․․․ Անթափանց մութը պատել է քաղաքը, Ու անլուռ մրմունջը հեծեծում է հոգումս, Ճչա՛, խելա՜ռ , սիրտ մաշող տխրությամբ։ Ե՛ս ․․․Ե՜ս ․․․ էլի ե՜ս Կգամ մի օր, Կխոնարհվեմ խաչքարերիդ Ու կխոսեմ զգույշ, Դարերիդ հետ զգո՜ւյշ ։ Մի բուռ հող ափերիս մեջ կառնեմ Ու կքայլեմ՝ բռունցք արած, Երկար, շա՜տ երկար․․․ Ճամփաներով դրախտի կորսված։   * Երկինքը իջել վշտի ծովի մեջ, Բախվում է լուռ ջրերին արցունքի, Վերքի միջից կանչում է Մի Երգ հայկական. Մի սարի աղջի՜կ՝ Պաղ ջուրը բուռն առած, Թռչում է փոթորկին հակառակ․․․ Ծարավ է, Բաց են սրտի վշտերը  բոլոր, Թռիչքը սառեց ու քարացավ երկնքում, Ճիչը խլացրեց ձայնը տիեզերքի. « ․․․Վա՜յ, դլե յամա՜ն, Կարոտ մնացի ․․․»․․․ Չքնաղ ԵՐԿԻՐՍ… Լռեց ամենը. Փոթորկում, Փրփրում է միտքը, և լռությունը, Ու պահ տալիս Ծովի  կանաչին Հոգու  զգացումները արնագույն․․․ Խոնարհվում է անմահ հոգին …