Օֆելի Դալաքյան․ «Իր բաժին հավատը»․ կարճ պատմվածք

Նա գնում էր աշխատանքի, երբ բոլորը քնած էին և վերադառնում էր տուն, երբ բոլորը դեռ քնած էին։ Աշխարհն իր համար երբեք չէր եղել ծիրանագույն բուրաստան․ ինքն էր ու իր չոր գլուխը, իր անգնահատելի աշխատանքը։ «Փոքր էի, հորս տանն էի տանջվում, ամուսնացա՝ դրանց տանը օր ու արև չտվեցին»,- մտքերով տարված ավլում էր փողոցը, երբ ցախավելին մի …

Անահիտ Քեճեճյան․ «Շրջապտույտ»․ կարճ պատմվածքներ

  Մանուշակագույն ծովը   Նրանց տարբերությունն այն էր, որ մեկի համար մանուշակները երեխա էին, որ խնամքի կարիք ունեին, մյուսի համար՝ հոտոտելիք ու զարդարանք։ Դա նրանց միակ տարբերությունն էր, որն էլ խանգարում էր հաշտ ապրել։ Պատուհանի դիմաց ընկած ամբողջ տարածությունը ծածկված էր թարմ աճած մանուշակներով։ Վերջը չէր երևում, այնպիսի տպավորություն էր, որ մանուշակները միշտ եղել են …

Թերեզա Ամրյան․ «Մոխրագույն ծիածանի միջով»․ պատմվածք

Արդեն երրորդ օրն է պատառոտված հագուստներով և բոբիկ պառկել եմ մի անծանոթ ձորում։ Անընդհատ քնել եմ ուզում, բայց շունը հաչում և արթնացնում է ինձ․ կոկորդումս ինչ-որ բան է կանգնել, խեղդում է։ Արդեն երեք օր է ջուր չեմ խմել, չեմ հիշում ամսի քանիսն է, չգիտեմ ժամը քանիսն է, մրսում եմ: Վախճանին եմ սպասում․․․ Ադիլն ասում էր, …

Ռազմիկ Գրիգորյան․ «Երազի մեջ արթնանալուց հետո»․ էսսե

  Վաղուց արթնացել ես, փորձում ես անկողնուցդ հավաքել գիշերվա կտորտանքը, չես նկատում, որ մնացել ես երազի մեջ։ Ասես ծանր քար լինես քեզանից կախված, որն անհնար է շարժել կամ գլորել այս ու այն կողմ։ Դժվարությամբ մարմինդ հանում ես անկողնուց, հագնվում ես, լվացվում, դուրս ես նետվում պարապ մարդու շտապողականությամբ։ Փողոցն անցնում ես վազելով, ճիշտ նույն կերպ, ինչպես …

Վովա Արզումանյան․ «Պատերազմը քո աչքերով»․ էսսե

Երեք քայլ չհերիքեց քեզ մոտ հասնելու համար։ Ուժս կամաց-կամաց չոքեց դռան առաջ ու շտապեց խոնարհվել փշոտ ծաղիկներով լի ծաղկամանի աջ մասում։ Սերը կիսատ է նրա ներկայությամբ, բայց ուժիս կեսը թողել եմ անցյալի սպիտակ ճահճում, որ չտեսնելու տամ, բայց կարմիր արևը մոռացել է իմ ճայերի մասին, որոնց հիշողությունն անչափելի է։  Իմ ճայը եկել ու շոյում է …

Մհեր Իսրայելյան․ հատված «Ես եմ աշխարհի թագավորը» գրքից․ գլուխ Դ. «Թռչող հեծանիվը»․ վեպ

  Կրիայի դեմ փորձարկած առաջին անհաջող մրցավազքից հետո հասկացա, որ հենց այնպես մի քանի քայլ գցելով երբեք տեղ չես հասնի։ Որպեսզի քայլդ հաղթական ավարտ ունենա՝ այն պետք է սրտիցդ գնա, ու մի հրեշտակ էլ զորավիգ լինի քեզ։ Ամաչում եմ խոստովանել, բայց կրիային հաջողվեց հասնել և անցնել երկրորդ փորձից, այն էլ միայն հրեշտակի օգնությամբ. պարզապես  ձե՞ռքը …

Գրիշ Սարդարյան․ «Հո՛, Ձա՛, Ղա՛տ»․ պատմվածք

    — Ա՛յբ Բե՛ն Գի՛մ   — Դա՛ Ե՛չ Զա՛   — Է՛ Ը՛թ Թո՛   — Ժե՛ Ինի՛ Լյո՛ւն   — Խե՛ Ծա՛ Կե՛ն   — Հո՛ Ձա՛ Ղա՛տ   — Ճե՛ն Մե՛ն Հի՛   — Նո՛ւ Շա՛ Ո՛   — Չա՛ Պե՛ Ջե՛   — Ռա՛ Սե՛ Վե՛վ   — Տյո՛ւն Րե՛ …

Թերեզա Ամրյան. «Ռզգանը ֆերմեր դարձավ». պատմվածք

  Ռզգանը խիտ, փայլուն մազեր և խոշոր, ամուր մատներ ունեցող տղամարդ է․ քայլելիս նրա բարձր հասակը երբեմն երերում է, մեջքը ճկվում, նմանվում է ծռված որթատունկի։ Վերջերս իրականացել է Ռզգանի փայփայած երազանքը. Ռզգանը նոր գոմ է կառուցել։ Գյուղում Ռզգանի բոլոր եզդի ազգակիցներն այդ մասին են խոսում։ Ոչ ոք չի էլ պատկերացնի, թե ինչքան է Ռզգանը չարչարվել …

Պատրիկ Արտեմի․ «Մեզոզոյան խենթեր»․ վեպ, մաս 1-5

  Եղիշեի պատանության ընկերուհին, Ֆրանսիայում ուսումը շարունակելիս, կատարելով հաջող ընտրություն, հայտնվել է մշակութային մեծ երկրի բոմոնդում։ Գործարար աշխարհին հայտնի ամուսինը, խրախուսելով հայազգի կնոջ հովանավորչական հակումները, շռայլ միջոցներ է տրամադրում՝ իր դղյակը դարձնելով արվեստի և գրականության երևելիների հավաքատեղի։ Պատանության ընկերուհին որպես էկզոտիկա երբեմն գրում է Եղիշեին․ «Բարեկամս, տարիներն անցնում են, բայց դու շարունակում ես դոփել տեղում։ …

Ռուբեն Հովսեփյան․ «Ես ձեր հիշողությունն եմ»․ պատմվածք

  Ինքն իրենից առաջ ընկած ամառը նորելուկ հունիսը դարձրել էր օգոստոս, մարդկանց խաբել, թե բանջարանոցում, մի երեոսով հպված հողին, տրաքտրաքում է սրսուռ ձմերուկը, որի հյութը եթե լցվի ներսդ, իսկ թաց կճեպը որպես թասակ նստի գլխիդ, ապա էլ ինչ օգոստոս ու շոգ, Աստծո ծոցում քեզ զգա ու չրթիր, չրթիր կարմիր կորիզները մինչև իջնի փորիդ տռուզը: Այնինչ …