Արթուր Հայրապետյան․ «Բոլորը երազում են ընկնել դրախտ»․ էսսե

    Մարդը էգոիստ արարած է, ասել է թե՝ անգամ սիրելուց ինքն իր համար է անում: Սկզբում չէի հավատում, հետո, երբ ես սիրեցի, հասկացա, որ իմ սերն ավելի ուժեղ է, քան նրա, ում ամենաշատն էի սիրում: Թեև կան բաներ, որ մենք անում ենք անգիտակցաբար: Սիրելու համար թանկ վճարելու, հետո երբ թողնում են մեզ, մենք դառնում …

Անուշ Թասալյան․ «Ստեղծագործողի ափսոսանքը»․ էսսե

                          Երբևէ եղե՞լ է, որ լաց լինելու աստիճան հուզվեք մի բանի համար, որ․․․ Հիմա կզարմանաք. իհա՛րկե, բազմիցս․․․ Բայց հարցս մինչև վերջ ձևակերպեմ, հետո մտածեք՝ այո կամ ոչ։ Ինձ հետ գոնե երբեք չէր պատահել։ Ու եթե ինձ հարցնեին, առանց վարանելու, հարցի կեսն անգամ չլսած՝ …

Արթուր Հայրապետյան․ «Գիշերը հեքիաթ էր պատմում»․ էսսե

                        Ասես ինչ-որ մեկն իմ հիշողությունից գողացավ լուսավոր, մաքուր մանկությունս, որ թանկ էր ու հարազատ, երբ օրեր առաջ բակից տարան իմ հեծանիվը: Շատ էի երազում հեծանիվ ունենալ: Փող չունեինք, ծանր պայմաններում էինք ապրում: Օրեր էին լինում, երբ սոված պառկում էինք քնելու, որ քաղց չզգայինք, …

Մարինա Սոլոյան․ «Երազանքներ կուլ տվող Հյուսիսը»․ էսսե

Դեղին, հին ավտոբուսը դանդաղ հեռանում է ավանից, որտեղ ժամանակը վաղուց կանգ է առել, և մարդկանց համար էապես չեն տարբերվում գիշերն ու ցերեկը, շաբաթվա օրերը, երբ սարերի վրա քնած է գյուղը՝ բնությունը գրկած: Հետմիջօրեին, ուղևորները հազիվ երկու-երեք հոգի են լինում, ավտոբուսը ողողված է արևի լույսով, ապակիներին սահում են ծառերի կանաչ ստվերները: Գնալով, ավանը ավելի է փոքրանում, …

Աշոտ Ալեքսանյան․ «Դասեր՝ քաղված մանկությունից»․ էսսե

                                        Երբ մանկությունը դառնում է պատմություն, նրա վրա տարածվում են պատմագիտության երկու կարևորագույն գիտահանրամատչելի սկզբունքները՝  անհավաստիություն և հորինաստեղծում: Գույների խտացմամբ կարելի է հասնել շլացուցիչ արդյունքի: Երբ երեխա էի, 13 տարեկան, գիշերվա հազարին վերմակի տակ կծկված Արիստոտելի …

Վահագն Ամիրջանյան․ «Ողջություն․ երեքշաբթի»․ էսսե

      Երեքշաբթի է: Ինձ հյուրընկալեց Աստված: Երկար խոսեցինք աշխարհի մասին: Հետո հայտնվեց նա և իր հրեշտակային թևերով կործանեց այդ աշխարհը: Հադեսյան աշխարհը միանգամից թակեց դուռս, ոտքերս ծալվեցին ահեղ ցավից, վայր ընկա հույսերիս հետ միասին: Կորցնելով սեփական դահճի շնորհը՝ մտածեցի երկնքում նոր աստղաբույլ ստեղծելու մասին, հետո հիշեցի, որ այդ գործում ավելի տաղանդավոր էակներ կան: …

Աշոտ Ստեփանյան․ «Սպիտակ մահ»․ էսսե

  Ես աստվածավախ չեմ ու չեմ էլ եղել, բայց այս պատմությունը գրում եմ այն պատճառով, որ կատուներին տեսնում եմ սատկած մատուռների կողքին։ Շներին տեսնում եմ մորթվելուց՝ աղիք, ուղեղ շաղ տված ձյան վրա։ Տեսնում եմ կապուտակ ամպերը, որ իջնում են կենդանիների մարմիններին ու ձնեկենդանի նմանվում։ Ձյունը մաքրում է, կեղտը հավաքում ու դառնում ինչ-որ գազան՝ աղիքներից ու …

Աշոտ Ալեքսանյան․ «Աշխարհաքաղաքական շիլաշփոթ»․ էսսե

    Աջ ձեռքը չգիտի, թե ինչ է անում ձախ ոտքը: Գլուխը՝ կոնքատակից սպրդած, դուրսպրծուկ ակնախոռոչները պլշել է ռունգերից արտա-զատվող ծխաքուլաներին: Ձախ ազդրը՝ մինչև գոտկատեղը կոնքամիսն ընդգրկած, ինքնորոշվելու կռիվ է մղում, մինչ աջը անվերադարձ փախստյան հովերով է տարված: Որովայնաթաղանթը, քափ ու քրտինք կտրած, տրաք-տրաք է գալիս ներսում քլթքլթացող լորձախորխի բարձր լարման տեղապտույտից: Ճողվելու ինք-նակեղեքիչ մոլուցքին …

Վահագն Ամիրջանյան․ «Ողջություն․ երկուշաբթի»․ էսսե

    Երկուշաբթի է: Գլխումս անիծված ոսկորները՝ դանակներ ձեռքն առած, երազում են մի թարմ որովայն պատռելու մասին: Արյան հոտից արբեցած՝ փոքրիկ գիշատիչները ծծում են արյան քաղցր հեղուկը և ատամների տակ զգում հավերժական գինու գաղտնիքը. եթե չեմ սխալվում անվանում են այդ ամենին Աստծո արյուն: Աստված հոս է… Սատանան բոլորից առաջ է ընկել և լլկում է բոլորին հատ …

Աշոտ Ստեփանյան․ «Ստվերոտ պատեր»․ էսսե

  Մենք նստած ենք այս դատարկ ամառանոցի կիսաստվեր սենյակում: Կատուները անցնում են կապկպված մարմինների վրայով. սարսուռ, ձեռք, աչք, սենյակը փոքրանում է: Ո՞ւր ես: Էստեղ եմ: Կիսագնդիդ մեջ, աչքերիդ ներսում, կիսասրտիդ թմբկաթաղանթում: Կատուները անցնում-դառնում են, պատերի վրա գլուխկոնծի տալիս, ընկնում ոտքիդ: Ես: Ես չկամ: Դու եկար: Կիսաստվեր, աղմուկ, մլավոց, մեկ, երկու, Pink Floyd: Մատներ` անցնում են …