Լեոնորա Սփեյըր․ «Ճայեր»․ պոեզիա

  ՃԱՅԵՐ Փոթորկի անվախ հեծյալներ, ձեր մթին աչքերում հիշողությունն է խորտակված նավերի, անուրջներն անիրական ընկնում են թևերիցդ։ Դուք ընկղմվում եք խավարում ծովի մակընթացող օրորոցի, անտարբեր նրա տրամադրությանը, կամ սավառնելով ու խլելով կերակուրը՝ ելնում եք նորեն՝ անհագ , թեթևամտորեն․․․ Շրջվում եք ու փոխում գորովազուրկ ուղղությունը ձեր՝ չսիրված ուրիշ թռչուններից, և  այդ անհոգի ճիչերում ծաղրող արձագանքն է …

Նիզար Կաբանի. «Երբ ես սիրում եմ քեզ»․ բանաստեղծական շարք

  Դատավարություն   Արևելքն անիծում է ու գրկում մազերս, Հետո հազար անգամ շնորհակալություն հայտնում նրանց, Ովքեր գովերգում են։ Բոլոր անիծվածները սպանված են։ Իր արյունը, իմ բոլոր վախերը, բոլոր գիշերները Որոնք ես տվեցի հայրենիքին՝ նա պաշտպանում է։ Ես նրա կողքին էի իր հեղափոխության պահին և չէի ամաչում վճարել գինը, որովհետև ես իմ սիրո հետ եմ, անգամ …

Լուիզ Ռինսեր․ «Այսօր ես չեմ վախենում»․ պոեզիա

  Այսօր ես չեմ վախենում, այս օրը ինձ անկեղծ ու անպաշտպան է թվում, և համարձակվում եմ ուրախանալ, որովհետև ապրում եմ, որովհետև ապրում եմ մի ձևով, որը միայն ես գիտեմ, ես կարող եմ, մի կյանք՝ միլիարդավոր կյանքերի մեջ… Բայց իմն ասում է մի բան, ինչ ոչ ոք չի կարող ասել: Դա եզակիությունն է յուրաքանչյուր կյանքի: Զվարճալի …

Ալբին Ցոլլինգեր․ «Անցողիկություն»․ պոեզիա

                    Անցողիկություն     I   Մտածել, որ մահը վերջն է ամենի    Եվ օրն ամենայն    Անբարեգութ կորուստ է մի, Եվ զարկը դաժան   Լուծում է մեզ սև խոռոչում Հավերժական ոչնչի, Ինչ էլ մնաց՝ մոմն է դողդոջուն Ուշահայտ լույսի:   Բոլորին է այն վիճակված: Մոլուցքը հավկուր՝ Մոլեգնումն …

Ռադյարդ Քիփլինգ․ «Սպիտակ մարդու բեռը»․ պոեզիա

                            Սպիտակ մարդու բեռը     Առե՛ք բեռը սպիտակ մարդու – Հեռուն ճամփեք Որդիներիդ – Աքսորական արեք անտուն՝ Ծառա կարգեք ձեր ճորտերի, Թող դիմադրեն զենքը ձեռքին  Ձեր այդ դժնի ու չարագույժ Խաժամուժին քստմնելի՝ Դիվաբարո ու խուժադուժ: Առե՛ք բեռը սպիտակ մարդու –  Համբերությամբ …

Ռոզա Աուսլենդեր․ «Դու ձայնն ես»․ պոեզիա

  Գարուն     Ակացիայի բույրով սահում է գարունը զարմանքիդ մեջ   Ժամանակն ասում է ես հազարկանաչ եմ ու ծաղկում եմ շատ գույների մեջ   Արևը կանչում է ծիծաղով բաշխում եմ ձեզ կրկին ջերմություն ու փայլ   Հողի շունչն եմ ես շշնջում է օդը   Յասամանը բուրում է մեզ թարմ     *   Մենություն …

Ռայներ Մարիա Ռիլկե․ «Վարդերը»․ բանաստեղծական շարք

                          I   Դյութում է մեզ հավիտյան թարմությունը քո պերճ, ո՜վ երջանիկդ վարդ, քանզի ներփակ՝ ննջում ես ինքդ քո մեջ, հանգստանում՝ թերթերիդ մեջ ընկղմված:   Ամբողջի մեջ արթնացած՝ միջուկն է քո լուռ ննջում, մինչդեռ շուրթեր անհաշիվ նրբավար մի հպումով սրտիկին են քո դիպչում, …

Ֆերնանդու Պեսոա․ բանաստեղծություններ

  Սոնետ Ա.     Գրում ենք մենք, թե խոսում, կամ դիտում կողքից, Աննկատ ենք միշտ, քանզի գոյը մեր ներհուն       Կարելի չէ ներմուծել գրքի մեջ, խոսքի:         Մեր հոգին դուրս է մեզնից՝ անսահման հեռու:   Որքան էլ մեծ զորությամբ մեր մտքերն օժտենք,   Որ մեր հոգին դառնալով՝ այն ի հայտ բերի,  Տարանջատ են, անհաղորդ սրտերը մեր դեռ: …

Ֆեդերիկո Գարսիա Լորկա․ պոեզիա

                    Ձոն Սալվադոր Դալիին     Մի վարդ բարձրուղեշ՝ քո երազների պարտեզում բացված: Կոփանված անիվ՝ համաձուլվածքում մաքուր պողպատի:  Լեռը մերկացած գաղջ մառախուղից տպավորապաշտ​​: Եվ գորշությունը՝ պատվարն իր զիջող ամենավերջին:   Նոր նկարիչներն արվեստանոցում իրենց սպիտակ ամուլ ծաղիկն են կտրում արմատից քառակուսաձև:  Սենի ջրերում սառցազանգվածն է մարմարաճերմակ …

Ստեյն Ստեյնար․ «Ժամանակ և ջուր»․ պոեզիա

                        Շրջանից դուրս     Ես քայլում եմ շրջանի մեջ առկա ամեն ինչի շուրջ: Եվ շրջանի ներսում աշխարհն է քո:   Իմ ստվերը ընկավ մի պահ պատուհանի ապակուն:   Ես քայլում եմ շրջանի մեջ առկա ամեն ինչի շուրջ: Եվ շրջանից անդին աշխարհն է իմ: …