Քեյթա Ֆոդեբա․ բանաստեղծություն

  Երկնքի սրտում մխրճված զնդան Եվ հիշողության սևասքեմ ամպեր` Ահա այսպես է մեռնում Իմ հոգին, Հիլդա՛: Քամին բերում է բույրը վարդերի Հեռավոր ափից հայրական իմ տան, Ես ճգնավոր եմ իմ կարոտներում, Կյանքը ուռկան է, Հիլդա՛: Աճյունս պահիր փոքրիկ սափորում, Մոխիրն իմ սրտի թող չճանաչի Հողն օտարների, հողը անանցյալ, Ի վերջո ես պատմություն եմ, Հիլդա՛: Այն …