Մերի Մախսուդյան․ «Ցեղասպանությունը ժամանակակից մարդու կենսագրության պրիզմայով»․ ցեղասպանության քրոնիկոն

  Ցեղասպանություն եզրույթն առաջ եկավ 1915 թվականին և մնաց որպես չփակված վերք հայ ժողովրդի համար: Սա առաջին անգամը չէր, որ ուզում էին ծնկի իջեցնել ու ոչնչացնել հային, բայց այս անգամ հայը չկարողացավ դիմակայել, քանի որ նենգորեն էր կազմակերպված: Ունեցանք 1,5 միլիոն զոհ և աշխարհասփյուռ հայություն, սակայն պատմությունը ցույց տվեց, որ Թուրքիան սխալվեց իր հաշիվներում, քանզի …

Վարդան Սմբատյան․ «Հեքիաթ որոնողը»․ ակնարկ՝ Աղավնի Գրիգորյանի «Հեքիաթն ապրում է» գրքին

  Երեկ կարդում  էի ընկերոջս՝ շատ տաղանդավոր մանկագիր, արձակագիր և երաժիշտ Աղավնի Գրիգորյանի հեքիաթների գունազարդ ու գեղեցիկ ժողովածուն: Հանկարծ ներսումս բանտարկված մանուկը զարթնեց ու սկսեց լացել լինել, սենյակումս ծաղկած վարդագույն Լիլիան արձակեց թախծի ազդակները, տխրությունը սկսեց բուրել էնքան մեղմորեն: Այտերիցս թափվող մանրահատիկ արցունքի վտակները բնավ էլ դառը չէին։ Բաց պատուհանս թանձր մշուշով էր պատվել, փոքրիկ …

Էմիլ Սիորան.«Խոստովանություն և նզովք»․ ասույթներ, ակնարկներ

Էմիլ Սիորանը փիլիսոփա է, որին հարկավոր է «չշփոթել» գրողի հետ: Սա՝ մեկ: Նույնիսկ այն դեպքերում, երբ Սիորանն իբր անընդունելի է, բնավ անսպասելի չէ. գուցե՝ հիմա առավել, քան երբ գրում էր՝ անցյալ դարում: Սա՝ երկու: Եվ վերջինը. գրող է, կգրի, ընթերցողի ուզածը ո՞րն է: Բացատրություններին, որոնց կարիքը (սովոր ենք) միշտ կա, պիտի փոխարինեն (սովո րենք) «Խոստովանությունք …