«Նվիրիր հեքիաթ»-ի հանդիպումը Սևանի կացարանում ապաստանած արցախցի երեխաների հետ․ 10․10․2020/խումբ 1

Ցանկացած պատերազմ հեքիաթի մահ է․ քանի դեռ կաս, քանի դեռ զարկում է սիրտդ, քանի դեռ ապրում ես՝ #նվիրիր_հեքիաթ   2020 թվականի Հոկտեմբերի 10-ին կայացավ «Երևանյան Էսքիզ» գրական/մշակութային հարթակի, հրատարակչության կողմից նախաձեռնած  #Նվիրիր_հեքիաթ նախագծի առաջին հանդիպումը՝  ՀՀ Գեղարքունիքի մարզի Սևան քաղաքի կացարանում ժամանակավորապես ապաստանած արցախցի մանուկների հետ։  120 երեխաները և նրանց հետ հանդիպման եկած մտավորականները բաշխվեցին 4 խմբի՝ ընթերցումներն …

Լուիզ Գլուքը՝ 2020 թվականի Նոբելյան մրցանակակիր՝ գրականության ասպարեզում․ «Վայրի հիրիկ» գրքից․ պոեզիա

  Այնտեղ՝ իմ տառապանքների վերջում, Դուռ կար։ Լսիր ինձ․ այն, ինչ կոչվում է մահ, Հիշում եմ։ Բարձունքում աղմկոտ է, Կեչիների ճյուղերի թափահարում։   Հետո՝ դատարկություն։ Լույսի սկավառակը Առկայծեց երաշտավոր հողի վրա։ Ողջ մնալ այդքան սարսափելիորեն՝ Զգալով ինքդ քեզ Թաղված կավահողում։ Բայց սա էլ անցավ․ այն, ինչից վախենում ես, Հոգի լինել ի զորու չէ, Խոսել, կտրուկ …

Դիանա Խաչատրյան․ «Մուգ ջրերի տենչանքը ժայռն էր»․ էսսե

  Մերժելով ինքս ինձ, մերժելով սեփական կաշիս ես փորձում եմ փրկվել, որովհետև կաշին դավաճան է, սիրտը դավաճան է: Կաշվի տակ ցավն է ծորում, երկարում: Ցավը ճկվում է, խեղդում: Միջանցքները  զուգահեռ ձգվում են  մի տեսակ անհասկանալի. սպիտակ չէին ու սև էլ չէին,  սև ու սպիտակ էին միաժամանակ: Մեկը քշտել էր թևքերը, հունցել էր արագ, ճկուն ու …

Լևոն Նես. «Ջիբրալթարյան նավաստին»․ պատմվածք

  Ամռանը, երբ հաճախ կնոջս գործուղում են Կանադա, և ես մնում եմ մենակ փոքրիկ մեր բնակարանում, մադրիդյան եռուզեռը, մարդկային անդադար հոսքն ու քաղաքի վրա ծանրացած հեղձուցիչ օդը դառնում են անտանելի: Վերցնում եմ համակարգիչս, մեկ-երկու գիրք, ուսապարկիս մեջ լցնում եմ մի քանի օրվա համար նախատեսված հագուստ, գցում եմ այդ ամենը մեքենայիս բեռնախցիկն ու գործի գցում շարժիչը: …

Էդիթ Սյոդերգրան․ «Երկիրն այն, որ չկա»․ պոեզիա

  Իմ հոգին     Իմ հոգին կարող է փոխանցել և չիմանալ ճշմարտությունը իմ հոգին կարող է միայն լալ ու ծիծաղել և ձեռքերը ծալել, իմ հոգին չի կարող հիշել և պաշտպանել իմ հոգին չի կարող դիտարկել և հաստատել: Երեխա ժամանակ ես տեսա օվկիանոսը. այն կապույտ էր պատանության տարիներին ինձ մի ծաղիկ հանդիպեց. այն կարմիր էր …

Վահագն Ամիրջանյան․ «Ողջություն․ չորեքշաբթի»․ էսսե

  Չորեքշաբթի է: Այսօր հրեշտակներին թույլատրված է իջնել երկիր: Այդպես էլ հրեշտակներից մեկը իր առաջին արյունը խմեց: Ասում են՝ արյան համը մինչ օրս տանջում է իրեն, իսկ Աստված դեռևս չի ներել նրան․․․  Չկա մի բան, որ կարող է ստիպել ենթարկվել այն ամենին, ինչ կատարվում է: Իսկ կատարվածը ոչինչ է ոչնչի դեմ:Երևի այսպես է լինում, երբ …

Արփինե Գալստյան․ «Հետդ եմ»․ լույս է տեսել հեղինակի անդրանիկ գիրքը

  Իմ առաջին գիրքը՝ «Հետդ եմ»․․․   Երևանյան Էսքիզ հրատարակչությունը  «Շարժառիթ» մատենաշարով լույս է ընծայել Արփինե Գալստյանի «Հետդ եմ» անդրանիկ ծողովածուն։   Գրքի վերնագրի վրա շատ երկար եմ մտածել, մերթընդմերթ տարբեր խորագրեր էին գալիս մտքիս, բայց սրտովս չէին լինում, միայն գիրքն ավարտելուց հետո եմ կարողացել վերնագիր ընտրել, ընդ որում այդ վերնագիրը տեսել եմ երազումս (ինձ …

Գայանե Պողոսյան․ «Սերենադ՝ քեզ համար»․ պատմվածք

  Գոռը միշտ նույն երազն էր տեսնում: Արդեն երեք տարի: Քայլում էր: Ուղղակի քայլում էր երազում: Քայլում էր աշնանը, ձմռանը, քայլում էր անձրևին, արևի տակ․․․ Քայլում էր ասֆալտին, խոտերի մեջ, ծովափի փափուկ ավազին: Ոտքը շարժում էր առաջ՝ առանց ճիգի, թեթև: Հետո՝ մյուսը․․․ Քայլում էր առավոտյան, գիշերը, կեսօրին: Ինչ-որ տենչ, ինչ-որ անբացատրելի ներշնչանք, ինչ-որ ներքին ցնծություն …

Յուվալ Նոյ Հարարի․ «Մարդկության համառոտ պատմություն. Sapiens». թարգմանչի դիտանկյուն

      Յուվալ Նոյ Հարարի․ «Մարդկության համառոտ պատմությունը․ Sapiens» «Newmag» հրատարակչություն   Յուվալ Նոյ Հարարիի «Մարդկության համառոտ պատմությունը․ Sapiens» գիրքն այն մասին է, թե ինչպես ժամանակն ու պատահականությունը ծնեցին բարդագույն օրգանիզմ՝ մարդուն, պատում է մարդկանց՝ միմյանց ու աշխարհի հետ հարաբերվելու կերպերի ու ցանցերի մասին, նաև՝ սթափեցնող, թափանցուն հայացք ապագային: Հարարին փորձում է «փիղ ուտել». …

Ռազմիկ Գրիգորյան․ «Դեպի երկինք»․ պոեզիա

  ՀԱՅՐՍ ՈՒ ՄԱՅՐՍ   Ես նստած եմ քարին, արևից լույսի առասպել է կաթում ձեռքիս լավաշին, հողի հոտ է գալիս կուլ տվածս ամեն պատառից…   Հայրս ու մայրս մաքրում են արտը քարերից և ազատագրում՝ Աստծո տեսողությունը…   Հայրս ու մայրս ինձանից թաքուն շալակում են մանկությանս քարերը, որ  չտեսնեմ…     *   Օրերս հոսում են …