Հայ արդի գրողներ Հայ արդի պոեզիա Պոեզիա

Ռազմիկ Գրիգորյան․ «Դեպի երկինք»․ պոեզիա

 

ՀԱՅՐՍ ՈՒ ՄԱՅՐՍ

 

Ես նստած եմ քարին,

արևից լույսի առասպել է կաթում

ձեռքիս լավաշին,

հողի հոտ է գալիս

կուլ տվածս ամեն պատառից…

 

Հայրս ու մայրս

մաքրում են արտը քարերից

և ազատագրում՝

Աստծո տեսողությունը…

 

Հայրս ու մայրս

ինձանից թաքուն

շալակում են մանկությանս քարերը,

որ  չտեսնեմ…

 

 

*

 

Օրերս հոսում են արեգակի ոսկեզօծ կառքի միջով,
դեպի ինձ եմ շրջվում,
հայելի եմ դառնում որ տեսնեմ նրան,
ում լռության խարույկի վրա
ես այրել եմ իմ բառերը,
ում ճանապարհի ողջ երկայնքով
աղմկում է իմ ժամանակը…

Ամառը վառում է փողոցի լապտերները,
լիճը հորովել է երգում,
ուռենին շնչում է դեմքիս,
ներս եմ մտնում,
նա, ով կգա մի օր և ոչինչ չի ասի՝ 
մնում է դրսում,
ես կշրջվեմ դեպի ինձ,
հայելի կդառնամ,
ինձ կհանդիպեմ…

 

 

*

 

 

Նստեց պատուհանի դիմաց,
մի բուռ արև ընկավ գրասեղանին,
քամին ննջում էր
ծիրանենու բողբոջի ուսին,
փորձեց վեր կենալ,
փոշմանեց,
նստեց,
ավելորդ զգաց իրեն
սենյակում,
այգում,
փողոցում…

Ինչ-որ բան պակասել էր երկնքում,
դրեց ակնոցը,
վերցրեց գրիչը…
— Ինձ մոտ եմ գալիս:
Փորագրեց թղթին
և հեռացավ…

 

 

*

 

Երբեմն դառնում եմ
գերանդու և խոտի միջև եղած
ձայնի տաղաչափությունը,
որ լռությանս արքունիքից հանեմ բառը՝
որով հնարավոր կլինի ասել.
— ՏԵ՛Ս։

Աչքերիս մեջ խեցիներ կան երգի,
որոնք ուզում են պայթել ցավից՝
դառնալ շարական,
և ականջիդ շշնջալ.
— ՏԵ՛Ս։

Պատառոտված էջն եմ
ջրհեղեղից փրկված մագաղաթի,
որը մատներիդ մեջ կարող է
ավետարան դառնալ
և հնչել.
— ԱՊՐԻ՛Ր։

Խորտակումներիցս փարոս եմ հյուսել,
դիմացել եմ՝
մինչև ընդերքն իմ շարունակության,
որպես լույսի առասպել
քո դիմաց շիկնում եմ.
— ԵՂԻ՛Ր։

 

 

*

 

Հրեշտակ է բնակվում
համբույրիս հնչյունի
ժանգոտ քաղաքում…

Ամպը թուխս է նստել,
ուր-որ է ձյունը կծածկի
մրսած ոտնահետքերը…

Ոչ ոք գնալու տեղ չունի,
սպասումն արգելում է
որևէ մեկին շարժվել…

Երկինքը արցունքի
կաթիլ է դառնում
ձմռան աչքի մեջ…

Մատներիդ ալիքները
օրորում են շամպայնի բաժակը․
ահա լռությանս քնարերգությունը…

 

 

*

 

ԴԵՊԻ ԵՐԿԻՆՔ

 

 

Հիմա քեզ տեսնելու համար

ստիպված եմ երկինք նայել,

փորփրել հիշողությունս,

շրջվել դեպի երազը

կամ երազ դառնալ…

 

Մի ժամանակ ապրել եմ

քո գոգնոցի կաթի հոտը, տատ,

եղել եմ մատներիցդ ծնված

լավաշի ծաղիկների մեջ,

լսել եմ մրոտ գերանների օրորոցայինը՝

թոնրի գլխավերևում…

 

Հիմա քեզ տեսնելու համար

հիշողություն եմ դառնում,

ելնում եմ սարը,

հին կտուրները հերթով խորտակվում են

մայրամուտի մեջ,

ամեն ինչ սովորականի պես է,

բայց ոչինչ առաջվանը չէ…

 

Չես գալիս ինձ տուն տանելու,

որ չմոլորվեմ,

արդեն շատ ուշ է,

տատ…

 

 

Ընթերցել նաև