Հարցազրույց Հեքիաթ Մշակույթ

Ծով Alize՛ Բանուչյան․ «Մեր կողքին միշտ էլ ապրել են երեխաներ, որոնք փոքրիկ շրջմոլիկի պես մանկություն են փնտրում»․ զրույց

 

Գուցե շատերի մտքով անցած լինի, որ այս կյանքը ինչ-որ մեկին անվերջ պատմվող հեքիաթն է։

Ես հավատում եմ հեքիաթներին, միշտ հավատացել եմ, դրանց մեջ դերերն այնքան հստակ են, միայն թերահավատորեն եմ վերաբերվել վերջում երկնքից ընկնող երեք խնձորին, որովհետև խնձոր այնքան էլ չեմ սիրում (ժպտում է)։

Իմ մանկության ամենատպավորիչ հեքիաթը երկուսն են։ Առաջինը՝ մեր տանը մնացած կիթառի անփույթ հնչյունների ներքո հայրիկիս պատմած հեքեիաթն է, որը շարունակական նախադասությունների շղթա էր և ամեն երեկո սկսվում էր նոր տողից։ 90-ականներն էին, հաղթանակած պատերազմից հետոն, երբ մութ սենյակում հենց հեքիաթից էինք այդ լույսը ստանում, և այդ պատկերը՝ ես և եղբայրս երկու կողմից հորս հենված, լայնաթև բազկաթոռի մեջ հարմար տեղավորված մեր տանը մոռացված ինչ-որ ընկերոջ կիթառի համար հեքիաթ էինք պատմում՝ վստահ, որ մեզ ականջ են դնում պատերը․․․ Այդ հիշողությունը միշտ տաք կմնա․․․

Մյուսը՝ մեր տանը հայտնված «Փոքրիկ շրջմոլիկ»-ն է։ Երեխայի համար գուցե անհասկանալի դրամատիկ պատմություն, որը իմ կարդացած առաջին երկարաշունչ հեքիաթներից է (հեղինակ՝ Ջեմս Գրինվուդ, թարգմանիչ՝ Հարություն Հարությունյան), բայց ես դեռ շատ վաղուց գիտեի, որ մեր կողքին միշտ էլ ապրել են երեխաներ, որոնք փոքրիկ շրջմոլիկի պես մանկություն են փնտրում, իսկ իրականում ստիպված են ժամանակից շուտ մեծանալ։

Հիշում եմ այդ հեքիաթում, երբ փոքրիկը մտմտում է՝ արդյո՞ք ինչ է «երբեք»-ը, երկա՞ր է, ինչքա՞ն է, նույնիսկ փորձում է մեծերից ճշտել․․․ Ինձ թվում է՝ դեռ մանկությունից չեմ սիրում «երբեք»-ներ։

Հեքիաթը միակ տեղն է, որտեղ մեծերն ու փոքրերը հավասար են, որտեղ միշտ կա ինչ-որ մեկը, որը մոգական ուժով մեզ ստիպում է հավատալ հրաշքներին․․․

 

 

 

 

© Երևանյան Էսքիզ 2020

 

 

Ընթերցել նաև