Արձակ Արտասահմանյան արձակ Թարգմանություն Նամակ

Սերգեյ Բոդրովի նամակը կնոջը

  Սվետլանային   Ես չգիտեմ՝ ինչպես են մահանում մարդիկ։ Մենք տեսնում ենք դա, բայց ինքներս չենք մեռնում։ Իսկ երբ մեռնում ենք, դա տեսնում է ուրիշ մեկը։ Կան բաներ, որ պետք չէ իմանալ, որոնց մասին պետք չէ մտածել, դրանց մասին ոչ ոք ոչինչ չգիտի։ Գիտես, կյանքումս առաջին անգամ ուզում եմ իմ տունն ունենալ։ Հոգ տանել այդ …

Արձակ Էսսե Հայ արդի արձակ Հայ արդի գրողներ

Հեղին Խաչատրյան․ «Տիեզերք մարդիկ»․ էսսե

  Այսօր առավոտյան նայում էի մեր խաղողի վազին. փթթել է: Արևի ջերմ շողերը մանկան պես փաթաթվել էին ճյուղերին, իսկ ես նայում էի երկնքի աչքերին ու նախանձում: Դու երևի չես էլ նկատել, որ արդեն գարուն է, մարդիկ ինչ -որ բանի ծնունդը չեն նկատում, փոխարենը մահը աննկատ չի անցնում, այնքան շատ ուշադրություն ու հույզեր են նվիրում այդ …

Արձակ Հայ արդի արձակ Հայ արդի գրողներ Հեքիաթ

Գոհար Գալստյան․ «Շատրվաններով քաղաքի հեքիաթը»

  Կար-չկար քաղաքի հեռավոր արվարձաններից մեկում ապրող մի բանաստեղծ կար։ Նրա լինելու մասին կարող էին հաստատել այնտեղ վաղուց ի վեր ապրող բնակիչները, որոնք համեմատաբար վերջերս էին նկատել, որ իրենց հարևանությամբ մի նոր մարդ է հայտնվել։ Ամեն առավոտ նրանք տեսնում էին, թե արևածագից առաջ նա ինչպես է բացում իր սենյակի լուսամուտը և երազկոտ հայացքով նայում հորիզոնին, …

Արձակ Էսսե Հայ արդի արձակ Հայ արդի գրողներ

Նաիրա Աբրահամյան․ «Մանկությանս երեսի յուղը»․ էսսե

  Նոր ծնված երեխայի ավետիսը շեմքից դուրս էր թռչում, թե չէ, Լուսիկ բաջին (էդպես էին բոլորն իրեն դիմում) առաջինն էր իմանում, նոր ծնվածին օրհնանք էր տալիս, հորը՝ աչքալույս, ամեն անգամ նույն, բառի շալն ու շապիկը չփոխած խրատն ու խորհուրդն էլ՝ ծննդկանի սկեսրոջը․ — Տե՛ս, հա՛, քեզ անկշտում չպահես, յուղիդ ամանն էլ՝ փակ։ Ծննդկանը մինչև խավիծ …

Հայկական արտադրանքի էսքիզ I բիզնեսզրույցներ

«PLUMO» հայկական էկոգրիչներ․ բիզնեսզրույց հիմնադիր Հրաչյա Եզդօղլյանի հետ

  Մանկություն․․․   Մանկությունս անցել է Գավառում, եղել եմ չափազանց հետաքրքրասեր։ Մի փոքրիկ դեպք պատմեմ իմ մանկությունից, երևի որոշակի պատկերացում կկազմեք։ Երկրորդ դասարանում ուսուցչուհիս ծնողներիս կանչել էր դպրոց և բողոքել էր ինձնից, քանի որ դասերը լսելու փոխարեն ես գաղտնի հանրագիտարան էի տանում դպրոց և դասերի ժամանակ ուսումնասիրում։ Իհարկե դա եղավ այդ դպրոցում իմ սովորելու վերջին …

Արձակ Էսսե Հայ արդի արձակ Հայ արդի գրողներ

Դիանա Խաչատրյան․ «Կաթնագույն արյունը»․ էսսե

  Վեր կենալ, արթնացում, մի քիչ ալարկոտ քայլվածք, տաք, կապտավուն եզրերով բաժակը զգալ ափի մեջ: Շունչդ խառնի՛ր բաժակից հոսող կաթնագույն շնչի հետ, թո՛ղ ներսդ հոսի այն, հետո ներսդ կճանաչի հոտերը, կյանքի հոտերը, եթե իհարկե բացվի, եթե դու բացես: Ճիշտ նույն զգացողությունն է, ինչ ունենում է նորածինը, երբ իր մատղաշ թաթիկներով առաջին անգամ հպվում է արտաքին աշխարհի …

Արձակ Արտասահմանյան արձակ Արտասահմանյան գրողներ Թարգմանություն Հեքիաթ

Իտալո Կալվինո․ «Մի գիշեր դրախտում»․ հեքիաթ

  Ժուկով-ժամանակով երկու ընկեր էին ապրում, որոնք  իրար այնքան էին սիրում, որ երդվել էին. ով  ամուսնանա առաջինը, պետք է կանչի ընկերոջը որպես ամուսնության վկա, նույնիսկ եթե նա գտնվի աշխարհի ծայրում:                                     Որոշ ժամանակ անց ընկերներից մեկը մահանում է: Մյուսը, որ պետք է արդեն ամուսնանար, չգիտեր ինչ անել, և խորհուրդ է հարցնում  խոստովանահորը:            — Բանը …

Արձակ Հայ արդի արձակ Հայ արդի գրողներ Հեքիաթ

Վահե Լոռենց․ «Կարմրուկը»․ հեքիաթ

  Նա մի գեղեցիկ, փոքրիկ, կարմրուկ ձկնիկ էր։ Աչքերը բացել էր փոքրիկ, հարմարավետ, լուսավոր ակվարիումի մեջ։ Ինչպես աշխարհի մյուս ձկները՝ հրճվել, հիացել երկրի գունագեղությամբ, երազել, խաղացել, զվարճացել․․․ բայց, ակվարիումի մեջ։ Ու նա սիրելին էր մյուս բոլոր ձկների ու տանտիրոջ կարմրաթուշ, պատանի տղայի, ով ամեն օր, կերակրում էր ակվարիումի ձկներին։ Չէ՞, որ, ինքն ամենափոքրն էր, ամենասիրունը․․․ …

Արձակ Արտասահմանյան արձակ Արտասահմանյան գրողներ Թարգմանություն Հեքիաթ

Գրիմ եղբայրներ. «Երեք փետուրները». հեքիաթ

  Մի թագավոր է լինում: Ունենում է երեք որդի: Երկուսը խելացի և հնարամիտ են լինում, երրորդը՝ քչախոս ու ինքնամփոփ: Այդ պատճառով էլ եղբայրները մտածում են, թե նա պակասամիտ է, և անունը դնում են Հիմարիկ: Երբ թագավորը ծերանում է, սկսում է հաճախակի մտածել մահվան մասին և թե որդիներից որ մեկին պիտի թողնի իշխանությունը: Օրերից մի օր …

Հարցազրույց Հեքիաթ Մշակույթ

Ալիս Մելիքսեթյան․ «Այսօրվա մեր հերոսները հեքիաթ ստեղծող, սիրող մարդիկ են»․ զրույց

  Հեքիաթներն ավարտ չեն ունենում, եթե ունենում են, ապա դրանք հեքիաթ չեն։ Իզուր չէ, որ այն սկսվում է «Լինում է, չի  լինում»-ով… Այստեղ՝ խոսքը ոչ թե ստի և իրականության մասին է, այլ բոլոր դեպքերում՝  լինելիության, առկայության, և  չլինելն  էլ՝ իր պատմությունն ունի, այլ բան է, թե ով՝ ինչին և որքանով է  հավատում, հենց դա էլ …