Թարգմանչի դիտանկյուն Վերլուծություն

Նատալյա Գինզբուրգ․ «Ճանապարհ, որ տանում է քաղաք»․ թարգմանչի դիտանկյուն

  Նատալյա Գինզբուրգ․ «Ճանապարհ, որ տանում է քաղաք» «Երևանյան Էսքիզ» հրատարակչություն   Նատալյա Գինզբուրգի «Հինգ վիպակ»  ժողովածուն կարևոր տեղ ունի իտալական արձակում: Այն շահել է «STREGA» մրցանակը՝ 1963 թվականին: Ժողովածուն սկսվում է  «Ճանապարհ, որ տանում է քաղաք»  ինքնատիպ վիպակով:  Գրքի շուկա նետելով նման վիպակ, Գինզբուրգը և հրատարակչությունը հայտնվեցին ընթերցողի կողմից  չընդունվելու  վտանգի առջև: Սակայն վախն անհիմն …

Թարգմանչի դիտանկյուն Վերլուծություն

Նիկոս Կազանձակիս․«Հույն Զոռբան»․ թարգմանչի դիտանկյուն

Նիկոս Կազանձակիս «Հույն Զոռբան» «Անտարես» հրատարակչություն     Թարգմանիչն արտոնյալ գրող է, ում խնդիրն է վերաշարադրել գլուխգործոցներն իր լեզվով՝ պահպանելով ստեղծագործության միտքն ու հոգին: Այդ առումով հատկապես կարևոր եմ համարում բնագրային թարգմանությունը, քանի որ ոչ բնագրային թարգմանության մեջ, հնարավոր է, լինեն իմաստային սխալներ, բացթողումներ, որից թարգմանության որակը կարող է տուժել: Թարգմանիչը նախ ինքը պիտի որսա …

Հարցազրույց

Սաթե Հովակիմյան․ «Էմիգրանտի համաստեղությունը» գիրքը հոկտեմբերին կլինի Մոսկվայի գրախանութներում․ հարցազրույց

    Մանկությունս․․․   Մանկությունս՝ երևանյան բակային աշխույժ խաղերն ու անհոգ ծիծաղն էր, Դիլիջանի եղևնիների և տատիս տանից ոչ հեռու գտնվող գրադարանի գրքերի հոտն էր, վառարանի մեջ ճտճտացող կրակի ձայնը ու նոր թխած հացի համը, 90-ականներին՝ մեր բակից հաճախ դուրս բերվող դագաղներն ու սևազգեստ կանանց ողբը, մանկությունս՝ սիբիրյան ձմեռները հեքիաթի վերածելու փորձն ու հնարավորինս շուտ …

Արձակ Արտասահմանյան արձակ Արտասահմանյան գրողներ Թարգմանություն Նամակ

Վիկտոր Կրիվուլին․ «Նամակներ Մարիա Իվաշինցովային» շարքից

    26 մայիսի 1978   Մաշա, հոգի՛ս, սա այսօրվա իմ երկրորդ նամակն է: Ավելի ճիշտ՝ սա քեզ ուղղված մի թերթ է օրագրից: Այս մեկն էլ անշուշտ ուղարկելու եմ քեզ: Թեկուզ մենախոսելով, միակողմանի, բայց գոնե զրույց է, և ավելին է ինձ համար, քան սոսկ զրույցը: Դու հիմա խուլուհամր ու կույր ես իմ հանդեպ, և ասես …

Հարցազրույց

Աշոտ Խաչկալյան․ «Ինձ համար չկար ամենասիրելի նկարիչ, կար միակը` Մինաս Ավետիսյանը»․ հարցազրույց

  Մանկությունս․․․   Լենինականն է (ներկայիս Գյումրին), Ձորի թաղը: Տատս, մայրիկս ու եղբայրս են մանկությունս։: Հայրիկիս չեմ հիշում․ մահացել է, երբ ես երեք տարեկան էի: Հորեղբորս ուսերին նստած ֆուտբոլի գնալն էր մանկությունս, Արփաչայում լողալն ու տաք քարերին պառկելը: Արևի, փոշու հոտն է, առավոտյան բակն ավլող տատիկիս ավելի քստքստոցն է: Մանկությունս՝ արև, ժպիտ ու կյանքի նկատմամբ սերն է: …

Հայ արդի գրողներ Հայ արդի պոեզիա Պոեզիա

Սլավիկ Չիլոյան․ «Մենք մարդ ենք եղել»․ պոեզիա

    Զավեշտ Դավիթ Հովհաննեսին     Խոսում էինք աղջիկներից․ սկսվեց կյանքից․ կինո, թատրոն, վերջն հանգում էր նկարներին, երբ Աղվանը մեջ մտավ, թե մեր գյուղում մի չաղ կնիկ կար, մեծ հետույքով, լիքը կրծքով, մի երկուսի քաշին կլիներ, շատ լավն էր, հե․ բայց շան տղի գելերը  ոնց էին կերել, որ թողել էին ոսկորները։     * …

Արձակ Հայ արդի արձակ Հայ արդի գրողներ Վեպ

Դիանա Համբարձումյան․ «Կանաչ մարգագետնի հմայքը»․ հատված վեպից

  ԳՐԱՆՑԱ«ՄԱՏՅԱՆԻ» ՏԱՐԸՆԹԵՐՑՈՒՄ ․․․Թեև հո՜ւյժ մերժելի եմ։                             Գրիգոր Նարեկացի, «Մատյան ողբերգության», Բան ԺԲ, Ա       ՊԱՐՈՒՆԱԿ ՅՈԹ Սուրահ                                                             7   Րոպեական թուլության պահին …

Արձակ Հայ արդի արձակ Հայ արդի գրողներ Նամակ

Հեղին Խաչատրյան․ «Բարև, հայրիկ»․ նամակ

  Բարև հայրիկ, սուրճս էլի սառեց՝ մտքերով ընկա։ Վաղուց չենք զրուցել, խուսափում էի, գիտե՛մ։ Մի հանգցրու ծխախոտը, միևնույն է խեղդվելու ենք, չէ՛, ոչ ծխից՝ ներսում ճնշված հարցերից։ Այս րոպեների դատարկությունը արձագանքում է իմ գլխում շատ և շատ պատասխաններով, որոնցից ոչ մեկն իմը չեն, բայցև իմն են։ Ինչու՞ են մարդիկ աշխարհը բաժանում լավի ու վատի, ճշտի …

Արձակ Կարճ պատմվածք Հայ արդի արձակ Հայ արդի գրողներ

Օֆելի Դալաքյան․ «Թեյագույն աչքերով աղջիկը»․ կարճ պատմվածք

  «Իմ  նվիրած երիցուկները, որ վաղուց դրված են դաշնամուրիդ վրա,  զգույշ կվերցնես, կդնես մի կողմ, կբացես դաշնամուրն, ու հազար տարվա ծանոթի նման կնայեք իրար։ Ձեռքով կսրբես ստեղների վրայի դարավոր փոշին ու կփորձես հիշել այն միակ երաժշտությունը, որ սովորել էիր նվագել։ Ու նվագեցիր մեն մի անգամ։ Հիմա երևի մոռացել ես նոտաները, բայց հոգ չէ, սիրելի՛ս, դու …