Աշոտ Ալեքսանյան․ «Աշխարհաքաղաքական շիլաշփոթ»․ էսսե

    Աջ ձեռքը չգիտի, թե ինչ է անում ձախ ոտքը: Գլուխը՝ կոնքատակից սպրդած, դուրսպրծուկ ակնախոռոչները պլշել է ռունգերից արտա-զատվող ծխաքուլաներին: Ձախ ազդրը՝ մինչև գոտկատեղը կոնքամիսն ընդգրկած, ինքնորոշվելու կռիվ է մղում, մինչ աջը անվերադարձ փախստյան հովերով է տարված: Որովայնաթաղանթը, քափ ու քրտինք կտրած, տրաք-տրաք է գալիս ներսում քլթքլթացող լորձախորխի բարձր լարման տեղապտույտից: Ճողվելու ինք-նակեղեքիչ մոլուցքին …

Վահագն Ամիրջանյան․ «Ողջություն․ երկուշաբթի»․ էսսե

    Երկուշաբթի է: Գլխումս անիծված ոսկորները՝ դանակներ ձեռքն առած, երազում են մի թարմ որովայն պատռելու մասին: Արյան հոտից արբեցած՝ փոքրիկ գիշատիչները ծծում են արյան քաղցր հեղուկը և ատամների տակ զգում հավերժական գինու գաղտնիքը. եթե չեմ սխալվում անվանում են այդ ամենին Աստծո արյուն: Աստված հոս է… Սատանան բոլորից առաջ է ընկել և լլկում է բոլորին հատ …

Աշոտ Ստեփանյան․ «Ստվերոտ պատեր»․ էսսե

  Մենք նստած ենք այս դատարկ ամառանոցի կիսաստվեր սենյակում: Կատուները անցնում են կապկպված մարմինների վրայով. սարսուռ, ձեռք, աչք, սենյակը փոքրանում է: Ո՞ւր ես: Էստեղ եմ: Կիսագնդիդ մեջ, աչքերիդ ներսում, կիսասրտիդ թմբկաթաղանթում: Կատուները անցնում-դառնում են, պատերի վրա գլուխկոնծի տալիս, ընկնում ոտքիդ: Ես: Ես չկամ: Դու եկար: Կիսաստվեր, աղմուկ, մլավոց, մեկ, երկու, Pink Floyd: Մատներ` անցնում են …

Արփինե Վարդանյան․ «Իմ Երևանը»․ էսսե

#Սարի_թաղ #ուրիշ_ԵՐԵՎԱՆ #անտեսանելի_անկյուն   «ԻՄ Երևանը» ՍԿՍՎԵԼ է Սարի թաղից։ Առանջին կուրս։ Երևան։ Նոր քաղաք։ Նոր միջավայր։ Եվ այդ ամենի հետ կապված տարբեր ֆանտազիաներ։ Եվ ահա, մայրաքաղաքի իմ պատկերացումներին Սարի թաղը մի տեսակ «չէր բռնում»: Ոնց որ քաղաքում չէ, որ ապրելու էի. ճանապարհը՝ թեքության վրա, տները՝ իրար գլխի: «Բա ու՞ր են մայրաքաղաքին «հատուկ» տները, ճանապարհները․․․»- …

Էռնեստ Հեմինգուեյ․ «Մարդու հավատամքը». էսսե

  Ոչ մեկը, ինձնից բացի, չի կարող աշխարհին ասել՝  ով եմ ես իրականում: Ոչ մեկը չի կարող իրեն թաքցնել մարդկանցից, քանզի մարդու յուրաքանչյուր գործողություն, ստեղծագործական յուրաքանչյուր արարք խոսում է հեղինակի մասին: Ես իմ գրքերով մարդկանց ամեն ինչ պատմում եմ իմ մասին:           Գրողի աշխատանքի մասին     Ինձ թվում է` ես …

Ջորջ Օրուել․ «Գրավաճառի հիշողությունները»․ էսսե

    Երբ ես աշխատում էի բուկինիստական խանութում (այն խանութներից, որոնք կողմնակի աչքին փոքրիկ դրախտ են թվում, որտեղ ծեր ջենտլմենը մշտապես հաստափոր գրքեր է փորփրում), ինձ ամենից շատ ցնցում էր այն, թե որքան քիչ են իսկական գրքասերները։ Մեր խանութը շատ հետաքրքիր գրքային ֆոնդ ուներ, բայց մեր գնորդների հազիվ տասը տոկոսն էր լավ գիրքը վատից տարբերում։ …

Մարինա Սոլոյան․ «․․․Որ սիրեմ քաղաքդ»․ էսսե

  Կանգառը լքել են: Աշնան երեկոները ամեն օր ավելի են նմանվում ձմռան երեկոներին: Փոշոտ մայթերին ուշագնաց լինող տերևներին բանի տեղ դնող չկա: Տերևների կյանքը միապաղաղ է, ներծծված մի քանի գույներով: Ծառն էլ գիտի, որ մերկանալուց խուսափել չի կարող, ներում է տերևներին, մի փոքր դժվարությամբ, բայց քամուն էլ: Կտառապի ողջ ձմռանը, հետո իրեն լիարժեք կզգա ձյունով …

Յան Քոհլ․ «Հեռու և մոտ»․ էսսե

Այս պահին որքա՞ն ես հեռու նրանից, ում ամենաշատն ես սիրում: Եթե հնարավորություն ունես, գրկի՛ր նրան առանց վարանելու: Ա՛ռ նրան թևերիդ մեջ ու նայի՛ր, հիշի՛ր, թե ինչու ես նրան այդքան շատ սիրում, ու փորձի՛ր քեզ դրոշմել նրա հայացքում, որսա՛ պահը, երբ չի թարթի աչքերը: Փորձի՛ր մտաբերել նրա ուրվագիծը, փակի՛ր աչքերդ ու պատկերացրո՛ւ՝ ինչպիսին է նա: Հանգիստ …

Դմիտրի Բասով. «Իմ Պետերբուրգ». էսսե

  Ինքնաթիռը հասնում է Պուլկովո լուսադեմին՝ ժամը չորսին․․․ Աչքերում ավազ․․․ Երկու ժամ կա մինչ առաջին ավտոբուսը․․․ Վաղ առավոտ է։ Թարմ է․ գիշերը անձրևել է, բայց հիմա հախճապակե երկնքում չկա նույնիսկ մեկ ամպիկ, արևի թույլ շողերը՝ արտացոլվելով ջրափոսերում, թռչկոտում են պատերին․․․ Թափուր Լիգովսկին դղրդում է առաջին տրամվայից։ Պետերբուրգյան տրամվայները զարմանալիորեն համապատասխան են սեփական փողոցներին․․․ Ռելսերի արանքում …

Հաս Չախալյան․ «Մեր շենքի էսսեն»

Ապրելու էսսեն   Ոչինչ մերը չէ, ոչ քաղաքը, ոչ գրքերը, ոչ էլ մարդիկ, որոնց համար ապրեցնողի բեռն ենք կրում: Բոլորն էլ հյուր գալու սովորություն ունեն, երբ լիքն ես: Երբ դատարկվում ես և դատարկում մրջյուններն անգամ նախընտրում են փախուստը: Մայրս սովորեցրել է սիրել սոված կատուներին: Չէ ես չեմ կիսի իմ ունեցածը նույնիսկ սիրելի կատվի հետ: Առավոտ …