Վյաչեսլավ Պրախ․ «Գրառումներ առանց ձեռագրի»․ նամակներ

  հատված «Այրի՛ր ինձ, թող վառվեն տառերը, էջերը։ Եվ աչքերն արցունքոտվեն ծխից, որով կլցնեմ ես քո թոքերը։ Ներշնչիր վերջին անգամ, ինչպես առաջինը։ Ապա  այրիր և քեզ։ Քո Վ․ (94-ի նոյեմբեր)»։  Մեզ կկոչեին սիրեկաններ գուցե, թեև մենք ինքներս նախընտրում էինք մեզ անվանել կիսասերներ։ Մարդիկ՝ առանց անցյալի և ապագայի, ներկայի գերիներ։ Եթե ինչ-որ մեկն հարցներ՝ ճի՞շտ է …

Թերեզա Ամրյան․ «Մեկուսացած լույսը»․ պատմվածք

  2020 թվականի մայիսի 3-ն է։ Երկար ժամանակ տնից դուրս չեմ եկել, մեկուսացել եմ ընկերներից, հարևաններից, աշխարհից, մեկուսացել և թաքնվել եմ պսակաձև ժահրից․ պսակաձև ժահրը շատերին է վախեցրել: Այս տարի գարունն էլ անձայն եկավ, արդեն գնում է․ պսակաձև ժահրը դեռ աղմկում է և չի ուզում հեռանալ։ Ուսանողներիս հետ կապվում և դասավանդում եմ տնից՝ համացանցի միջոցով։ …

Ալբերտո Մորավիա. «Arrivederci!». պատմվածք

  Հռոմեական պատմվածքներ   Պորտոլոնգոնեն հինավուրց ամրոց է՝ ծովի վրա կախված ապառաժի գագաթին: Այն օրը, երբ հեռացա, հարավ-արևմտյան ուժգին քամի էր, որը մարդու շունչ էր կտրում, իսկ արեգակն էլ աչք էր կուրացնում ավլած-սրբած երկնքում: Չգիտեմ այդ քամու և արևի պատճառով էր, թե ազատության հուզմունքից, ինձ տարօրինակ կերպով բթացած էի զգում:                                            Երբ անցա բակով …

Աշոտ Ալեքսանյան. «Ուղևորման հայցական»

    Ինքնահեքիաթ մեկուսացման օրերին – 2  Ժանրը՝  Հերյուրաստեղծվածք     Մարդիկ ամեն ինչ գիտեն՝ չլինելով ամենագետ: Քաղաքի թանձրույթում ժամանակն հոսում էր սովորական հևքով: Կանգառներում մարդիկ էին կուտակված` ամեն ոք իր ուղևորափոխադրիչ անվասարքին սպասող: Բայց կար երիտասարդ մեկը, որ անհանգիստ հետուառաջ էր անում, թերևս շտապելու բան ուներ, սակայն նրա երթուղայինը ուշանում էր անվերջ: Հույսը կորցնելուն …

Հերմինե Ավագյան․ «Ծովը միշտ շառաչում է»․ պատմվածք

  Նա վազում էր ծովի ափով, և նրան փոքր-ինչ ուրախացնում էր, որ իրենից բացի ոչ ոք չկա ափին: Ծովը հայացքով կանչում էր արևին, և արևը չէր փորձում ընդդիմանալ. արևին դուր էր գալիս պարտվել ծովին, որովհետեւ ծովը երբեք նրան կուլ չէր տալիս, ծովը միայն գրկում էր նրան, փաղաքշում էր  ալիքներով, ջրի կաթիլներ ցողում վառվող դեմքին, իսկ …

Ադի Ալյեն․ «Քսանմեկ ու կես ձմեռ»․ պատմվածք

  Լուսաբացն իր առաջին շողերը տարածել էր նեղլիկ միջանցքի հատակին, ուր ստվեր էին գցել երկու կանացի ուրվագծեր: Հիվանդասենյակներից մեկի առջև թղթապանակը ձեռքին կանգնել էր՝ կարճահասակ, երեսի ամբողջ տրամագծով մեկ ցցված այտոսկրերով և աղեղի պես ձգված շուրթերով բուժքույրը: — Փաստաթղթերն արդեն պատրաստ են: Մինչև կեսօր պալատը պետք է հանձնել: — Իսկ անձնական իրերը… — Աղբաման: Նկուղային …

Պոլ Վալերի․ «Հրեշտակը»․ պատմվածք

  Հ­րեշ­տա­կի տես­քով մե­կը նստած էր շատր­վա­նի քա­րա­կոփ շուր­թին: Ն­րա հա­յաց­քը սուզ­վել էր ջրե­րի մեջ, և նա տես­նում էր իր Մարդ­կա­յին կեր­պա­րան­քը՝ ար­ցուն­քա­կա­լած աչ­քե­րով, նա հույժ սքան­չա­ցած էր մերկ ա­լիք­նե­րի մեջ ան­սահ­մա­նո­րեն տխրա­մած այդ զո­հի անս­պա­սե­լի հայտ­նութ­յամբ: Կամ ե­թե կու­զեք, կար Մար­դու տես­քով մի Տխ­րութ­յուն, որն ան­պա­ճույճ ու պարզ­կա երկն­քի ներ­քո չէր գտնում կո­չումն իր …

Օֆելի Դալաքյան․ «Հեծանիվը»․ կարճ պատմվածքներ

  Հեծանիվը         Այդ շենքի նոր բնակիչն ամեն երեկո իր հեծանիվը կանգնեցնում էր մուտքի մոտ՝ չանհանգստանալով, որ կարող են այն գողանալ։ Հարևանի երեխան, ամեն առավոտ, երբ դեռ բոլորը քնած էին, վերցնում էր հեծանիվն ու մի քանի պտույտ անում թաղերով։ Հետո նորից բերում էր հեծանիվն ու կանգնեցնում նույն տեղում, խնամքով շոյում անիվներն ու …

Թիմ Օ’Բրայըն․ «Ուղևորություն դեպի Դաշտ»․ պատմվածք

  Պատերազմից քսան տարի անց, ես վերադարձա Վիետնամ՝ դստերս՝ Քեթլենի հետ: Մենք այցելեցինք Կայովայի մահվան վայրը, այն տեղը, ուր նա անհետացել էր կեղտի ու ջրի մեջ․ պատերազմը նրան ընկղմեց խորքը, երբ դաշտը ցաքուցրիվ եղավ օդում, և հիմա ես փնտրում էի ներողամտության, գթության, հանդուրժողականության նշաններ, կամ նման որևէ նշույլներ, որոնք կարող էր հայցել այս երկիրը: Այստեղ …

Սաթե Հովակիմյան․ «Վզակապով օրեր»․ պատմվածք

                                          Քաղաքը մեծ է, քաղաքը գրկաբաց է: Քաղաքում անվերջ տեղացող անձրևի անթիվ կաթիլները, մարդիկ ու շները միշտ միայնակ են ու միշտ անբաժան… Ինչպես միշտ անձրև էր տեղում, ինչպես միշտ Նատան տրտնջում էր, որ անձրևից հոգնել …